right|200px|herb Bekiesz
Bekiesz (Bekesz) – polski herb szlachecki z indygenatu, pochodzenia węgierskiego.
Opis herbu Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego:
W polu złotym prawa noga orla złota z czarnym upierzeniem, w prawym górnym rogu tarczy półksiężyc srebrny w skos, w lewym dolnym gwiazda srebrna. W klejnocie nad hełmem w koronie pięć piór strusichTak u Gajla za Szymańskim. Juliusz Karol Ostrowski podaje pole fioletowe, półksiężyc i gwiazdę srebrne, gwiazdę ośmioramienną. Adam Boniecki podaje pole szare. Nieścisłość ta wynika z faktu, że rodzinie Mroczkiewiczów nadano herb Bekiesz z odmianą tynktur, zaś Boniecki i Ostrowski po pierwsze błędnie je opisali, po drugie połączyli dwa herby w jeden..
Według Kroniki Bielskiego, pole herbu ma być brunatne.
Historia herbu Herb pochodzenia węgierskiego, sprowadzony do Polski przez Kaspra Bekiesza, zatwierdzony w 1593 roku przez Stefana Batorego dla Władysława i Gabriela Bekieszów T.2 str. 18.
Herbowni Tadeusz Gajl wymienia dwie rodziny herbownych:
Bekiesz (Bekesz) oraz Klidzia (Klidź).
Znani herbowni Kasper Bekiesz Gabriel Bekiesz
Zobacz też Bekesz – odmieniony herb Bekiesz, nadany w 1768 rodzinie Mroczkiewiczów.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Herby z indygenatu