thumb|Orantka – fragment malowidła z cubiculum Velatio w katakumbach Pryscylli, koniec III wieku thumb|Święty Apolinary w pozie oranta – fragment mozaiki z absydy bazyliki Sant’Apollinare in Classe w Rawennie, VI wiek Orant, orantka (łac. orans, orantis od orare – modlić się) – w sztukach plastycznych przedstawienie postaci (zazwyczaj kobiecej)Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, Warszawa 1967, w: Encyklopedia „De Agostini” modlącej się, na stojąco, ustawionej frontalnie, ze wzniesionymi ku górze rękami i rozwartymi dłońmi, ubranej w długą szatę.
Przedstawienie postaci w pozie oranta spotykane było w sztuce starogreckiej, a szczególnie popularne w sztuce wczesnochrześcijańskiej. Wyobrażenia oranta występowały w malarstwie katakumbowym, bizantyjskim i romańskim. W pozie takiej przedstawiano także Marię. W ikonografii chrześcijańskiej postacie symbolizowały duszę zbawioną, znajdującą się w raju.
Zobacz też gisant
Przypisy Sztuka świata. Słownik terminów L-Ż. T. 18. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 109, . Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 291, .
Kategoria:Sztuka chrześcijańska