Pino Donaggio, właściwie Giuseppe Donaggio (ur. 24 listopada 1941 na wyspie Burano koło Wenecji) – włoski piosenkarz i kompozytor.
Życiorys Pino Donaggio, wychowany w rodzinie o tradycjach muzycznych, w wieku 10 lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach w Konserwatorium Benedetto Marcello w Wenecji, a następnie kontynuował ją w Konserwatorium Giuseppe Verdiego w Mediolanie, pod kierunkiem dyrygenta Claudio Abbado. W drugiej poł. lat 50. pisał utwory dla innych wykonawców, a w 1959 „odkrył” rock and rolla, stanowiącego główną inspirację dla wielu wykonawców w tym okresie; wtedy też nagrał swoje pierwsze single.
W latach 1961, 1963 i w 1964 Pino Donaggio brał udział w Festiwalu w San Remo.
W 1965 roku na Festiwalu w San Remo zaśpiewał piosenkę „Io che non vivo (senza te)”, która wprawdzie nie odniosła sukcesu, ale stała się światowym przebojem (pod tytułem „You don't have to say you love me”), wykonywanym przez wielu artystów, w tym Dusty Springfield i Elvisa Presleya. Ogółem na świecie sprzedano ok. 60 milionów kopii tego przeboju.
Inne sukcesy piosenkarza to: „Come sinfonia” (1961), „Giovane giovane” (1963) i „Una casa in cima al mondo” (1966) – wszystkie prezentowane na Festiwalu w San Remo.
Pino Donaggio występował jeszcze na kolejnych festiwalach w San Remo, jednak bez większych sukcesów.
W 1973 udanie zadebiutował w kinematografii jako kompozytor muzyki filmowej pisząc ścieżkę dźwiękową do filmu Don't Look Now (Nie oglądaj się teraz), brytyjskiego reżysera Nicolasa Roega. W 1975 i 1976 napisał muzykę filmową do dwóch filmów rodzimego reżysera Marcello Aliprandiego: Corruzione al palazzo di giustizia i Un sussurro nel buio.
Muzyka okazała się na tyle udana, że Pino Donaggio został zauważony przez amerykańskiego reżysera Briana De Palmę i otrzymał propozycję napisania muzyki do horroru Carrie z 1976. Muzyka okazała się sukcesem, a Pino Donaggio otworzył sobie nią drogę do kariery wziętego kompozytora muzyki filmowej.
Zasłynął jako kompozytor muzyki filmowej, zwłaszcza do kolejnych filmów Briana De Palmy: Rodzinka na ekranie (Home Movies, 1979), W przebraniu mordercy (Dressed to Kill, 1980), Wybuch (Blow Out, 1981), Świadek mimo woli (Body Double, 1984) i Mój brat Kain (Raising Cain, 1992) oraz horroru Dona Manciniego Laleczka Chucky 5: Następne pokolenie (Seed of Chucky, 2004). Łącznie napisał ścieżkę dźwiękową do ponad 160 filmów kinowych i telewizyjnych.
Udział Pino Donaggio w Festiwalu w San Remo 1961 „Come sinfonia” (6. miejsce, śpiewana w parze z Teddy Reno) 1963 „Giovane giovane” (3. miejsce, śpiewana w parze z Cocky Mazzetti) 1964 „Motivo d'amore” (miejsce 4-12, śpiewana w parze z Frankie Avalonem) 1965 „Io che non vivo (senza te)” (miejsce 4-12, śpiewana w parze z Jody Miller) 1966 „Una casa in cima al mondo” (4. miejsce, śpiewana w parze z Claudio Villą) 1967 „Io per amore” (11. miejsce, śpiewana w parze z Carmen Villani) 1968 „Le solite cose” (poza finałem, śpiewana w parze z Timi Yuro) 1970 „Che effetto mi fa” (poza finałem, śpiewana w parze z Sandie Shaw) 1971 „L'ultimo romantico” (11. miejsce, śpiewana w parze z Peppino di Capri) 1972 „Ci sono giorni” (poza finałem, śpiewana samodzielnie)
Dyskografia
Albumy 1962 – Pino Donaggio 1964 – Motivo d'amore 1965 – Pino Donaggio 1970 – Come sinfonia 1971 – L'ultimo romantico 1971 – Immagini d'amore 1973 – È difficile... ma non impossibile... vivere insieme 1976 – Certe volte..... 1979 – Foto ricordo 1984 – Pino donaggio
Single
EP-ki 1960 – „Dormi fra le mie braccia” 1961 – „Come sinfonia” 1961 – „Il mio sotterraneo” 1962 – „La ragazza col maglione”
Przypisy
Bibliografia Strona artysty
Linki zewnętrzne
Kategoria:Artyści związani z Wenecją Kategoria:Włoscy piosenkarze Kategoria:Włoscy kompozytorzy muzyki filmowej Kategoria:Urodzeni w 1941