Język bradź, bradź bhasza () – język w środkowych Indiach, jeden z głównych dialektów literackich języka hindi używany w tzw. „regionie bradź” (bradź bhumi) w obszarze hindi zachodniego (paścim hindi).
Lokalizacja Słowo bradź dosłownie znaczy „obora, zagroda”. Bradź bhumi to pojęcie bardziej kulturowe niż polityczne. Obejmuje, znany z tradycji pasterskich w stanie Uttar Pradesh, region następujących miast: Agra, Aligarh, Badayu, Bareli, Dhaulapur, Eta, Mainnpur, Mathura. W okresie wojen, opisanych w Mahabharacie, był odrębnym państwem. Kojarzony jest przede wszystkim z miejscem narodzin i dzieciństwa Kryszny.
Historia Powstał z dialektu apabharanśi śauraseni na początku drugiego tysiąclecia n.e. Preferowany był, jako medium ekspresji poetyckiej, zwłaszcza w ramach ruchu religijnego bhakti. Funkcję wiodącego dialektu literackiego prozy hindi przejął następnie dialekt khariboli w XIX w. W poezji bradźbhasza rolę dominującego dialektu utrzymał do początków XX wieku.
Podobne warianty językowe bradźbuli – dialekt hindi pośredni pomiędzy maithili i bengali z wpływami słownictwa bradź bhasza, używany przez średniowiecznych poetów krisznaickich w Bengalu, Asamie i Orisie.
Przedstawiciele Tworzyli w nim wielcy poeci: Asztaćhapa; Amir Chusru; Biharilal (1595–1664); Bhuszan (1612–1714); Bhai Gurdas; Ćaube Bihari Lal (1603–1663); Dhruwadas (1563–1643): Hariaudh (1865–1941); Hariśćandra (1850–1885): Mira Bai; Surdas (1478–1582); jak również pisarze: Bharatendu (1850–1855); Indradźit; Lallulal (1763–1825);
Bradź jest również głównym językiem pieśni należących do tradycji tzw. klasycznej muzyki hindustani.
Bibliografia Danuta Stasik: Język hindi cz.1 i 2, Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa 1994/97, Tatiana Rutkowska, Danuta Stasik, Zarys historii literatury hindi, Warszawa, 1992
Linki zewnętrzne Dane Ethnologue dla bradź
Kategoria:Języki Indii Kategoria:Języki indoaryjskie