thumb|Grób Floriana Grabczyńskiego na Cmentarzu Powązkowskim Florian Grabczyński (ur. 23 lutego 1892 w Szakaliszkach nad Dźwiną, zm. 4 kwietnia 1963 w Warszawie) – inżynier, generał brygady Wojska Polskiego.
Przebieg służby wojskowej Syn Ludwika (1848–1937), właściciela majątku ziemskiego i Eleonory z Sielickich (1861–1940), zamordowanej przez Niemców. W latach 1915–1917, po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Artylerii w Kijowie, pełnił służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. Następnie służył w 5 Dywizji Strzelców Polskich na Syberii.
Po powrocie do kraju służył w 16 pułku artylerii polowej w Grudziądzu. W 1924 roku był dowódcą 8 dywizjonu szkolnego podchorążych rezerwy we Włodzimierzu Wołyńskim. Z dniem 1 marca 1925 roku przeniesiony został do 8 pułku artylerii ciężkiej w Toruniu na stanowisko dowódcy nowo powstałego III dywizjonuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 27 z 6 marca 1925 roku.. 17 listopada 1926 roku został przeniesiony z dywizjonu szkolnego artylerii Okręgu Korpusu Nr II do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim na stanowisko dowódcy II dywizjonu szkolnegoDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 49 z 17 listopada 1926 roku, s. 404.. W 1930 roku został przeniesiony do 29 pułku artylerii lekkiej w Grodnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 20. lokatą w korpusie oficerów artyleriiRocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 178, 697.. W 1936 roku został dowódcą 8 pułku artylerii ciężkiej w Toruniu. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 28 sierpnia 1939 roku zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym objął obowiązki dowódcy 61 pułku artylerii lekkiej. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. W latach 1939–1945 przebywał w niemieckiej niewoli, w tym w Oflagu VII A Murnau.
Po uwolnieniu z niewoli został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany dowódcą artylerii 18 Dywizji Piechoty. W 1946 roku został dowódcą artylerii Poznańskiego Okręgu Wojskowego. W tym samym roku został przeniesiony do Ministerstwa Obrony Narodowej w Warszawie na stanowisko szefa Departamentu Uzbrojenia. W lipcu 1947 roku został awansowany na generała brygady. W 1947 roku został dyrektorem Biura Wojskowego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, a w następnym roku szefem Zarządu Technicznego Sztabu Generalnego WP. Od 1949 roku pełnił jednocześnie funkcję przewodniczącego komisji powołanej do organizacji wyższej uczelni wojskowej. W 1950 roku objął stanowisko szefa Oddziału VIII Sztabu Generalnego. 7 kwietnia 1950 roku został komendantem Grupy Organizacyjno-Przygotowawczej Wojskowej Akademii Technicznej. W czerwcu 1951 roku został komendantem Wojskowej Akademii Technicznej.
29 listopada 1951 roku został aresztowany, bezpodstawnie oskarżony o szpiegostwo, skazany i pozbawiony wolności. 9 lipca 1953 roku został zwolniony z więzienia, a w 1956 roku zrehabilitowany. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 275-3-23).
Awanse W trakcie wieloletniej służby w Armii Carskiej, w Wojsku Polskim oraz ludowym WP otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskoweJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. I: A–H, Toruń 2010, s. 464–468.: chorąży Armii Rosyjskiej – 1915 podporucznik Armii Rosyjskiej – 1916 porucznik – b.d. kapitan – 1918 major – 1924 podpułkownik – 1931 pułkownik – 1939 generał brygady – 1947
Życie prywatne Mieszkał w Podkowie Leśnej. Od 1919 był żonaty z Łucją z domu Woszczerowicz (1898–1981). Małżeństwo miało dwóch synów.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1947) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1946) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1938) Krzyż Walecznych (1923) Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 10 listopada 1928M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”., 9 stycznia 1947.) Medal Niepodległości (1931) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1951) Krzyż Kawalerski Orderu Legii Honorowej (1923) Krzyż Wojenny Czechosłowacki 1939 (1948)
Przypisy
Bibliografia Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych. Roczniki Oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932. Ryszard Piotrowski, Organizator i pierwszy Komendant WAT, Wojsko Ludowe nr 3, 1988. Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 464–468.
Kategoria:Członkowie Związku Walki Czynnej Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Jeńcy Oflagu VII A Murnau Kategoria:Komendanci Wojskowej Akademii Technicznej Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Oficerowie 8 Pułku Artylerii Ciężkiej (II RP) Kategoria:Oficerowie 16 Pomorskiego Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie 29 Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Pułkownicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1954 Kategoria:Żołnierze 5. Dywizji Strzelców Polskich na Syberii