thumb|200px|Potok w Tatrach thumb|200px|Potok w Sudetach
Potok (ritral, rhitral) – niewielki ciek o wartkim nurcie, płynący w terenie o znacznych deniwelacjach. Należy do wód płynących w korycie, które zwykle wyerodowało w skałach. W Polsce potokami nazywa się przeważnie cieki płynące na terenach gór i wyżyn. Na terenach nizinnych i pojeziernych w odniesieniu do niewielkich cieków stosuje się raczej termin strumień.
Cechami potoków są: duże spadki koryt (zwierciadła wody) w potokach płynących na wyżynach od 5‰ do 10‰; w potokach górskich od 5‰ do 30‰; w potokach wysokogórskich nawet powyżej 80‰. burzliwy nurt.
Zlewnia potoku nie przekracza zazwyczaj 100 km². Podłoże w potokach wysokogórskich stanowią lite skały, niżej głazy, następnie kamienie przemieszane ze żwirem, a jeszcze niżej żwir i wreszcie piasek i muł.
Słowo potok występuje także w nazwach własnych cieków, np. Rybi Potok.
Organizmy charakterystyczne widelnice (Plecoptera) wiele gatunków chruścików (Trichoptera), m.in. z rodzajów: Rhyacophila, Allogamus, Potamophylax, Drusus i jętki (Ephemeroptera) niektóre ślimaki (Gastropoda) meszkowate (Simuliidae) muchówki ochotkowate (Chironomidae) larwy Blepharoceridae i Deuterophlebidae Gromadzi się detrytus pochodzenia autochtonicznego i allochtonicznego oraz seston. W szybko płynących niewielkich ciekach nie występuje plankton, jedynie bentos i peryfiton.
Zobacz też
strumień struga
Przypisy
Bibliografia Zdzisław Kajak, Hydrobiologia-Limnologia Ekosystemy wód śródlądowych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, Hydronimy, Główny Urząd Geodezji i Kartografii Warszawa 2006
Kategoria:Potamologia