right|thumb|Oficer i szeregowy korpusu inżynierów thumb|right|Alojzy Fryderyk von Brühl Korpus Inżynierów Koronnych – ogół jednostek inżynieryjnych armii koronnej w XVIII wieku.
Formowanie i zmiany organizacyjne Korpus został utworzony na mocy ustawy sejmowej w 1775 roku, wchodził w skład Korpusu Artylerii Koronnej i podlegał jego dowódcy.
Początkowo dowództwo składało się z komendanta w randze podpułkownika, majora, dwóch kapitanów, dwóch poruczników i sześciu podoficerów. Szefem korpusu z urzędu został generał artylerii koronnej Alojzy Fryderyk von Brühl, a komendantem ppłk Jan Klein. Zadaniem dowództwa korpusu było opracowywanie i realizacja planów budownictwa wojskowego, zwłaszcza fortyfikacyjnego i komunikacyjnego, a także prace pomiarowe i topograficzne.
W okresie Sejmu Czteroletniego zwiększono liczbę inżynierów. We wrześniu 1789 przyjęto ofiarę kapitana korpusu Jana Potockiego w corocznej kwocie 10800 złotych. Przeznaczona została ona na powiększenie korpusu o 26 ludzi.
Uchwalony w październiku 1789 nowy etat wojska przewidywał powiększenie jednostek do 93 ludzi, razem z 26 osobami z ofiary Jana Potockiego dawało to etatowo liczbę 119 żołnierzy.
W czerwcu 1791 zorganizowano dodatkowo kompanię pontonierów, wchodzącą w etat wojska koronnego i będącą częścią Korpusu Inżynierów. Miała liczyć 120 żołnierzy z trzema oficerami w tym kapitanem jako dowódcą.
Żołnierze korpusu Szefowie: Alojzy F. Bruhl (1775-1788) Stanisław Sz. Potocki (1788-1792) Stanisław K. Potocki (1792) Stanisław Sz. Potocki (VIII 1792-) Pułkownicy: ppłk Jan Klein (od 26 V 1775 do 26 X 1789)Według Machyni i Srzednickiego był podpułkownikiem → płk Karol Sierakowski (od 17 XI 1789).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Armia koronna Kategoria:Inżynieria wojskowa I Rzeczypospolitej Kategoria:Polskie wojska inżynieryjne