Reifikacja – postrzeganie zjawisk ludzkich tak, jakby były one nieludzkie, nadludzkie, tendencja do traktowania wytworów człowieka jako elementów świata przyrody albo jako efektów działania woli boskiej, co prowadzi do odhumanizowania tworzonego przez ludzi świata społecznego. Opisywana jest jako moment w procesie alienacji.
Reifikacja jest skrajnym skutkiem procesu obiektywizacji, w którym człowiek tworzący świat społeczny jest postrzegany jako produkt tego świata. Ponieważ instytucje podlegają reifikacji i stają się częścią świata przyrody, traktowane są jako niezbędne, a podlegające reifikacji role prowadzą do zawężenia dystansu między jednostką i rolą, a przez to do braku odpowiedzialności za działania związane z odgrywaniem roli. Osoby nie traktują siebie jako samodzielnie funkcjonujących, lecz jako zmuszonych poprzez wplecenie w system ról do przejawiania określonych aktywności, co prowadzi do poczucia braku alternatyw w działaniu oraz do braku kreatywności.
Reifikacja zachodzi na refleksyjnym i teoretycznym poziomie świadomości, ale nie na poziomie przedrefleksyjnym. Na poziomie refleksyjnym wiąże się z nadawaniem sensownym aktywnościom, uwidaczniającym się w gestach, rolach i instytucjach, statusu niezależnego od osób przejawiających te aktywności.
Zobacz też legitymizacja fakt społeczny
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, W. Kopaliński
Kategoria:Teoria socjologiczna Kategoria:Socjologia wiedzy