Sit czarny (Juncus atratus) – gatunek byliny z rośliny sitowatych (Juncaceae).
Rozmieszczenie geograficzne Występuje w trzech izolowanych obszarach Eurazji – od Europy Wschodniej po Azję Środkową, w rejonie Kaukazu, Azji Mniejszej i Grecji oraz w Europie Środkowej (Polska, Czechy, Austria). W Polsce jest gatunkiem rzadkim; rośnie w rozproszeniu na nizinach.
Morfologia Łodyga Do 120 cm wysokości. Liście 5–6-kątne, obłe, podłużnie żeberkowane, poprzecznie przegradzane. Kwiaty Czarne, zebrane w liczne główki szerokości około 5 mm, te z kolei zebrane w luźną rozrzutkę. Działki kielicha wąskolancetowate, długo zaostrzone, długości torebki, wszystkie o jednakowej długościSzafer W., Kulczyński S., Pawłowski B. Rośliny polskie. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1969.. Owoc Torebka zwężona w długi dzióbek.
Biologia i ekologia Bylina, hemikryptofit. Rośnie na łąkach i torfowiskach. Kwitnie w lipcu i sierpniu. Gatunek charakterystyczny łąk selernicowych ze związku Cnidion dubii.
Zagrożenia Roślina umieszczona na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski (2006, 2016) w grupie gatunków narażonych na wyginięcie (kategoria zagrożenia VU). Znajduje się także w Polskiej czerwonej księdze roślin w kategorii EN (zagrożony).
Przypisy
Kategoria:Sitowate