Eugeniusz Warfołomiejewicz Leoszenia, ros. Евгений Варфомеевич Леошеня, (ur. w osadzie Albertyn (obecnie część Słonima), zm. 6 grudnia 1981) – docent, doktor (kandydat nauk technicznych), inżynier, generał porucznik Armii Czerwonej i generał dywizji ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Białorusin. Jego matka była Polką z rodziny ziemiańskiej.
Od 1919 w Armii Czerwonej. Uczestnik wojny domowej w latach 1920-1921. W 1922 roku ukończył Oficerską Szkołę Inżynierii, a następnie w 1934 roku Akademię Wojskową im. Frunzego w Moskwie. Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej brał udział w obronie Moskwy, w 1941 i 1942 roku. W grudniu 1943 r. mianowany na stopień generała majora. Następnie uczestniczył w walkach w składzie 1 Frontu Białoruskiego, w którym był szefem sztabu wojsk inżynieryjnych frontu. W 1945 roku znacząco przyczynił się do tego, że 2 Armia Wojska Polskiego otrzymała batalion jeniecki do prowadzenia rozminowywania pasa terenu nad Odrą i Nysą Łużycką.
Po zakończeniu wojny z Niemcami, brał udział w walkach z Japonią w składzie Frontu Zabajkalskiego. Przed skierowaniem do Wojska Polskiego był zastępcą komendanta Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Kujbyszewa w Moskwie. W sierpniu 1951 roku został przeniesiony do Wojska Polskiego i do roku 1956 pracował w Wojskowej Akademii Technicznej. Najpierw był szefem Katedry Zabezpieczenia Inżynieryjnego na Fakultecie Wojsk Inżynieryjnych, a następnie komendantem tegoż fakultetu. W 1952 roku wyznaczono go na komendanta Wojskowej Akademii Technicznej. 12 sierpnia 1955 r. awansował na stopień generała porucznika. Do ZSRR wyjechał w listopadzie 1956. Przez kilka lat był zastępcą komendanta Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. W. Kujbyszewa w Moskwie
Przebieg służby 1919 - wstępuje na ochotnika do Armii Czerwonej; w latach 30. kończy Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego; pracownik naukowy Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Kujbyszewa w Moskwie; 1945 - szef sztabu Wojsk Inżynieryjnych I Frontu Białoruskiego w stopniu generała majora; po II wojnie światowej pełni obowiązki szefa katedry a następnie zastępcy komendanta Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Kujbyszewa; 1951 - skierowany do Polski na stanowisko szefa Katedry Zabezpieczenia Działań Bojowych Fakultetu Wojsk Inżynieryjnych WAT; 1951-1956 komendant WAT; 1956 - odwołany do Związku Radzieckiego.
Odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Krzyża Grunwaldu II klasy Medal za Warszawę 1939–1945 Złoty Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju" Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru - trzykrotnie Order Kutuzowa I klasy Order Kutuzowa II klasy Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy
Bibliografia Wojskowa Akademia Techniczna 1951-1991, WAT 1991, opracowanie płk Hipolit Grzegorczyk
Z. Barszczewski – Sylwetki saperów, Wyd. Bellona, Warszawa 2001 Żołnierz Wolności, 11.XII.81 r., s. 2 H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego Kategoria:Generałowie dywizji ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Generałowie porucznicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Komendanci Wojskowej Akademii Technicznej Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1944–1989) Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej II klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Radzieccy oficerowie w ludowym Wojsku Polskim Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1981 Kategoria:Oficerowie dowództwa 1 Frontu Białoruskiego