Gnaeus Pompeius Longinus (ur. ok. 50Julian Bennet, Trajan, Optimus Princeps, Bloomington 2001, str. 88, zm. 105 w Dacji) – rzymski senator.
Jest wspomniany w wojskowym awansie (diploma militaria) wydanym przez Domicjana, datowanym na 13 maja 86 roku, jako głównodowodzący w JudeiJewish Encyclopedia: PROCURATORS, co wskazuje, że pełnił w tym czasie stanowisko legatus Augusti pro praetore Judei. Prawdopodobnie jego kadencja trwała aż do 89, gdyż w roku następnym został konsulem dodatkowym (consul suffectus). Następnie był legatem (legatus Augusti pro praetore) Mezji od 93 do 96, a w 97/98 legatem Panonii.
Na napisie z późniejszego czasu jego imię brzmi Gnaeus Pinarius Aemilius Cicatricula Pompeius Longinus, przypuszczalnie w wyniku adopcji przez Gnaeusa Pinariusa Aemiliusa Cicatricula, który w 79. roku był konsulem dodatkowym.
Longinus został schwytany podstępem przez króla Daków, Decebala i popełnił samobójstwo w niewoli, w 105 rokuJulian Bennet, Trajan, Optimus Princeps, Bloomington 2001, str. 98.
Przypisy
Bibliografia E. Dabrowa, Legio X Fretensis. A Prosopographical Study of its Officers (I-III c. A.D.), Franz Steiner Verlag, 1993, str. 32–33 online E.M. Smallwood, The Jews Under Roman Rule. From Pompey to Diocletian, Brill, 2001, str. 547 online
Kategoria:Rzymscy namiestnicy Judei Kategoria:Rzymscy namiestnicy Mezji Kategoria:Rzymscy namiestnicy Panonii Kategoria:Rzymscy samobójcy Kategoria:Urodzeni w I wieku Kategoria:Zmarli w 105