Józef Łoziński (ur. 29 października 1945 w Coburgu w Niemczech) – polski prozaik.
Studiował polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim. W swojej twórczości podejmuje temat rozpadu więzi społecznej i upadku wartości w wyniku awansu społecznego bohaterów. Autor powieści, opowiadań, słuchowisk radiowych i scenariuszy. Publikował w „Nowym Wyrazie” (1972–1979) oraz w „Kulturze” (1979–1981). Otrzymał nagrody im. W. Macha (1972), im. S. Piętaka, Funduszu Literatury (1989).
Wybrana twórczość Chłopacka wysokość 1972 Paroksyzm 1976 Pantokrator 1979 Za zimny wiatr na moją wełnę 1981 Martwa natura 1981 Złote góry i inne opowiadania 1982 Apogeum 1982 Sceny myśliwskie z Dolnego Śląska 1985 Paulo Apostolo Mart. 1986 Statek na Hel 1988 Poszukiwany Zdzisław Najmrodzki 1991 Sponsor 2000 Holding i reszta albo Jak zostać bogatym w biednym państwie 2006
Przypisy
Bibliografia
Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, edycja 3 (redaktorzy Lubomir Mackiewicz, Anna Żołna), Warszawa 1993, s. 412
Kategoria:Laureaci Nagrody im. Stanisława Piętaka Kategoria:Laureaci Nagrody im. Wilhelma Macha Kategoria:Pisarze związani z Wrocławiem Kategoria:Polscy prozaicy XX wieku Kategoria:Polscy prozaicy XXI wieku Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Urodzeni w 1945