Księstwo wołowskie – piastowskie księstwo na Dolnym Śląsku.
Historia Księstwo było na początku częścią większego księstwa wrocławskiego. Po rozdrobnieniu Śląska w 1248 zostało połączone z księstwem głogowskim. Następnie na przeciąg aż 159 lat (1312-1471) z księstwem oleśnickim.
W latach 1471–1504 księstwo wołowskie stanowiło odrębne księstwo. W tym czasie w Wołowie ostatnie lata życia pod opieką swoich zięciów (ok. 1497-1504) spędził Jan II Szalony (1435-1504) - książę żagańsko-głogowski. Tutaj też zmarł 22 września 1504.
W 1495 Henryk I Starszy z Podiebradów za rodowe Podiebrady nabył księstwo oleśnickie wraz z Wołowem. W 1504 po śmierci Jana II Szalonego wróciło do księstwa ziębickiego, aby w 1517 zostać sprzedany bogatej rodzinie Thurzo, która zaledwie sześć lat później, w 1523 odsprzedała Wołów książętom legnickim.
W latach 1653–1664 Wołów ponownie uniezależnił się od sąsiadów.
Po śmierci Chrystiana (1618-1672), księcia wołowskiego (1664-72), który odziedziczył księstwo legnicko- brzeskie po swoich starszych braciach, jego żona Ludwika Anhalcka (1631-1680) otrzymała Wołów i Oławę jako oprawę wdowią i została regentką w imieniu małoletniego syna Jerzego Wilhelma (1660-1675).
Jerzy Wilhelm, ostatni w prostej linii śląski Piast zmarł w r. 1675 i księstwa: Wołów, Brzeg i Legnica zostały przejęte jako lenna przez Habsburgów, z pominięciem jego siostry Karoliny (1652 - 1707), ostatniej Piastówny oraz stryja Augusta hrabiego legnickiego (1627-1679), potomka ze związku morganatycznego.
Książęta wołowscy
Zobacz też Księstwa śląskie
Przypisy
Kategoria:Historia Wołowa W