Dracula – wampiry bez zębów () – amerykańsko-francuski film komediowy z 1995 roku. Film ten jest parodią powieści Drakula Brama Stokera oraz jej licznych adaptacji filmowych.
Fabuła W roku 1893 prawnik Thomas Renfield (MacNicol) podróżuje z Londynu do Transylwanii na spotkanie z ważnym klientem. Celem jego podróży jest Zamek Draculi. Gdy podróż dobiega końca podczas zachodu słońca, woźnica odmawia dalszej jazdy. Uprzejmi wieśniacy usilnie zalecają mu powrót, jednak Renfield kontynuuje podróż pieszo. Dociera do celu bezpiecznie i spotyka hrabiego Draculę (Leslie Nielsen), który okazuje się wampirem.
Kreacja wampira Sylwetka Draculi jest zdecydowanie inna niż we wszelkich produkcjach. Nie ma tu bowiem elementu grozy, a wszechobecny komizm. Ukazany jest on w wielu sytuacjach: Hrabia ma cień, który niejako żyje swoim życiem przez co ośmiesza bohatera i jest przez niego momentami nawet ganiony. Podczas picia krwi wydaje odgłosy jak pies albo siorbie jakby pił przez rurkę. Wręcz przesadnie działają na niego wszelkie przesądy dotyczące wampirów; dymi się na słońcu, nie umie przezwyciężyć zapachu czosnku, boi się krzyża, ma moc telepatyczną, nie ma odbicia w lustrze, przemienia się w nietoperza – ale w tym przypadku z ludzką głową, umie także chodzić po ścianach i sufitach. Nosi na głowię potężną perukę, którą nazywa swoim kapeluszem. Jest on bardzo nieporadny i nawet wpływając na ludzki umysł nie panuje nad ludźmi. Często się wywraca, potyka lub o coś uderza. Nawet jego śmierć jest pozbawiona jakichkolwiek cech heroicznych.
Cała jego postać przedstawiona jest bardzo komicznie. Ma to na celu niejako parodiowanie wyidealizowanej wizji wampira silnego, bystrego, nieuchwytnego, pełnego grozy.
Główne role Leslie Nielsen – Dracula; główny bohater. Bardzo nieporadny, zabawny i antyheroiczny. Pije krew ludzką, co daje mu przetrwanie. Pochodzi z Transylwanii. Na końcu spalony światłem słonecznym umiera. Peter MacNicol – Renfield; prawnik z Anglii. Pod wpływem Draculi staje się jego sługą i całkowitym wariatem. Przez wszystkich bohaterów odbierany jako głupi. Przez swoją niemal zerową inteligencję przyczynia się do śmierci swego pana. Steven Weber – Jonathan Harker; Młody pomocnik dr Sewarda. Jest narzeczonym jego córki – Miny. Pomaga nieustannie w śledztwie i poszukiwaniu wampira. Amy Yasbeck – Mina; córka dr Sewarda i narzeczona Harkera. Bardzo delikatna, słodka i elegancka. Pod wpływem Draculi, który chciał uczynić z niej swoją wieczną kochankę, staje się sprośna i bezpośrednia. Finalnie uratowana przed śmiercią. Lysette Anthony – Lucy; przyjaciółka Miny. Zaatakowana dwa razy przez Draculę, przemienia się w wampirzycę, zabija strażnika i próbuje zaatakować Harkera. Ten jednak razem z dr Abrahamem Van Helsingiem wbijają w jej serce kołek i uwalniają jej duszę. Harvey Korman – dr Seward; właściciel szpitala psychiatrycznego. Sceptycznie nastawiony do bytów nadnaturalnych, zaczyna wierzyć w nie dopiero z czasem. Podejrzewa swojego podopiecznego – Renfielda o bycie potworem. Ma specyficzne metody lecznictwa i na wszystkich swych pacjentów stosuje lewatywę, jako środek leczniczy. Mel Brooks – dr Abraham Van Helsing; znawca bytów nadnaturalnymi. Przybywa już po pierwszym ukąszeniu Lucy. Jest podejrzliwy, ale udaje mu się schwytać podstępnie Draculę. Charlie Callas – Barman Darla Haun – wampirzyca brunetka Karen Roe – wampirzyca blondynka Anne Bancroft – madame Ouspenskaya
Reakcje krytyków Pomimo tego, że kreacja Hrabiego Draculi jest od zawsze intrygująca, to ów film wcale nie cieszy się pozytywną opinią wśród grona krytyków.
Film nie zyskał wiele pochlebnych opinii. Jedynie 49% z 63 489 opinii zebranych przez Rotten Tomatoes było pozytywnych. Zgodnie z oceną najlepszych krytyków owa ekranizacja szczyci się wynikiem 3,60/10.
Wśród opinii cenionych krytyków możemy znaleźć stwierdzenia:"Albo jest to najgorsza komedia Mela Brooksa w historii, albo jest zbyt blisko innych pretendentów, by coś zmienić." - Jonathan RosenbaumAmerykański krytyk filmowy i autor. Opublikował i zredagował wiele książek o kinie i współautor kilku z najbardziej znanych publikacji filmowych na świecie, w tym Cahiers du cinéma i Film Comment .
"Nie odważać się na jakiś radykalny pomysł, ale czy komedie nie powinny mieć żartów?" -David KronkeKrytyk zatwierdzony przez Tomatometr.
Publikacje: Los Angeles Times, Variety, Los Angeles Daily News.
"Jedynymi prawdziwą iskrą jest MacNicol jako Renfield, prawnik, który po ugryzieniu przez Draculę polubił muchy i pająki." - Joe LeydonAmerykański krytyk filmowy i historyk. Krytyk i korespondent Variety od 1990 roku, jest autorem Przewodnika Joe Leydona po niezbędnych filmach, które musisz zobaczyć, i był jednym z głównych krytyków Przewodnika filmowego Leonarda Maltina.
Reakcje ogółu odbiorców Gdyby jednak spojrzeć na środowisko wszelkich odbiorców statystyki mogą dość odbiegać od tych, odnoszących się do krytyków.
Platforma Filmweb prezentuje statystyki zebrane spośród 34 343 oddanych ocen. Zgodnie z głosami odbiorców film uzyskał ocenę 6,6/10.
Możemy napotkać tam także pozytywne opinie, jak na przykład:"Wielki Nielsen zaczynał jak najbardziej poważnie. Pamiętamy go jako kapitana w Zakazanej planecie, czy w Tragedii Posejdona. Potem odnalazł się w komedii dla dobra nas wszystkich. Te jego siorbanie czy ciamkanie... Jego już nie ma, ale nam przedłuża życie swoimi występami. Nie do przecenienia."-Winnetou28
Odniesienia Film bardzo mocno bazuje na wszelkich przekazach o wampirach, które przedstawiane były w filmach, komiksach, czy książkach. Dość widocznym jest jednak odwołanie i parodia filmu Książę Dracula z 1931 roku. Wiele scen jest niemal identyczna, a wzbogacona o elementy komiczne.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańskie filmy komediowe Kategoria:Filmy w reżyserii Mela Brooksa Kategoria:Amerykańskie filmy z 1995 roku Kategoria:Francuskie filmy komediowe Kategoria:Parodie filmowe Kategoria:Adaptacje filmowe powieści Drakula Kategoria:Filmy wytwórni Columbia Pictures Kategoria:Filmy wytwórni Castle Rock Entertainment Kategoria:Francuskie filmy z 1995 roku Kategoria:Filmy kręcone w Londynie