thumb|Koncert fortepianowy z orkiestrą w Kirchner Cultural Centre w Buenos Aires. Solistka – Martha Argerich (2015) Koncert solowy (wł. concertare – współzawodniczyć)Mała encyklopedia muzyki, wyd. PWN, Warszawa 1970, s. 522–523 – forma muzyczna charakterystyczna dla epoki baroku, klasycyzmu, romantyzmu, muzyki XX wieku, a także późniejszej. Polega na tym, że jeden solista występuje z akompaniamentem orkiestry.
Utwór zazwyczaj złożony jest z trzech części w układzie szybka-wolna-szybka. Pod wpływem poematu symfonicznego powstał koncert jednoczęściowy (Ferenc Liszt). Niekiedy pojawiała się też forma czteroczęściowa, np. w II koncercie fortepianowym B-dur Johannesa Brahmsa.
Najwięksi twórcy:
Barok: Antonio Vivaldi, Giuseppe Tartini, Giovanni Battista Bononcini, Johann Sebastian Bach i in. Klasycyzm: Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven i in. Romantyzm: Fryderyk Chopin, Ferenc Liszt, Felix Mendelssohn, Robert Schumann, Johannes Brahms, Piotr Czajkowski, Edvard Grieg i in. Muzyka XX wieku: Maurice Ravel, Siergiej Rachmaninow, Siergiej Prokofjew, Béla Bartók, Karol Szymanowski, Ernest Bloch, Witold Lutosławski, Krzysztof Penderecki, Wojciech Kilar i in.
W innym znaczeniu, koncert oznacza publiczną prezentację utworów muzycznych. Jeśli muzyk daje koncert solowy, mówimy o recitalu.
Przypisy
Kategoria:Formy muzyczne