Ẃ

Ẃ – litera alfabetu łacińskiego ze znakiem diakrytycznym, występująca w sugerowanym przez Jana Kochanowskiego, a także przez Jana Januszowskiego zapisie języka średniopolskiego. Oznaczała zmiękczone w, które w szesnastowiecznej polszczyźnie pojawiało się w wygłosie. Jako przykład zastosowania Kochanowski podawał w swoim traktacie ortograficznym wyraz „kreẃ”Ten przykład został podany w edycji z 1592 wydanej we Lwowie. W późniejszym wydaniu z 1594 roku pojawia się „ułóẃ rib”.. W siedemnastym wieku zmiękczone wersje spółgłosek b, p, w i f zaczęły zanikać w wymowie, by w kolejnym stuleciu zniknąć całkowicie. W 1830 podczas prac nad reformą orfografii stwierdzono brak tych spółgłosek w językuKlemensiewicz w przypisie 403 (na str. 740) podaje jednak przykłady na to, że według niektórych autorów w wymowie istnienie tych spółgłosek utrzymywało się nieco dłużej, cytuje m.in. J. Rozwadowskiego, który w 1923 r. pisał Oznaczanie miękkości wyszło z użycia dopiero pod koniec XIX wieku, chociaż w wymowie palatalność znikła już n i e c o w c z e ś n i e j (podkreślenie Z.K.)..

Uwagi

Przypisy

Kategoria:Litery łacińskie z akutem