Antonio Caldara (ur. 1670 lub 1671 w Wenecji, zm. 26 grudnia 1736 w Wiedniu) – włoski kompozytor barokowy.
Życiorys Był synem skrzypka. Został chórzystą w bazylice św. Marka. Tam też pobierał naukę gry na kilku instrumentach, prawdopodobnie pod okiem Giovanniego Legrenziego. W 1699 przeniósł się do Mantui, gdzie otrzymał posadę książęcego maestro di cappella. Pozostawał tam aż do 1707, kiedy to został kompozytorem na dworze Karola VI Habsburga w Barcelonie. W trakcie pobytu w Hiszpanii napisał kilka oper. Następnie przeniósł się do Rzymu, zostając maestro di cappella u księcia . Stworzył wtedy La costanza in amor vince l'inganno dla teatru w Maceracie. W 1716 otrzymał podobną posadę w Wiedniu, gdzie pozostał aż do śmierci w 1736.
Caldara jest najbardziej znany jako kompozytor oper i oratoriów. Libretto do niektórych z jego dzieł napisał Metastasio. Uznawany jest za prekursora szkoły starowiedeńskiej.
Wybrane dzieła Maddalena ai piedi di Cristo, oratorium, ok. 1700 Santo Stefano, primo Re d'Ungheria, oratorium, 1713 La Conversione di Clodoveo Re di Francia, oratorium, 1715 La Passione di Gesù Cristo Signor Nostro, oratorium, 1716 Sebben, crudele, aria D'improvviso, kantata Pur Dicesti, O Bocca Bella, aria Alma Del Core, aria Selve amiche, aria
Przypisy "Słownik muzyki" pod redakcją Wojciecha Marchwicy, Wydawnictwo Zielona Sowa, Kraków 2006; ;
Bibliografia
Kategoria:Artyści związani z Wenecją Kategoria:Artyści związani z Wiedniem Kategoria:Muzycy związani z Rzymem Kategoria:Urodzeni w 1670 Kategoria:Włoscy kompozytorzy baroku Kategoria:Zmarli w 1736 Kategoria:Ludzie urodzeni w Wenecji