Baby, Let Me Follow You Down – tradycyjna piosenka folkowa, której autorami byli Reverend Gary Davis, Dave Van Ronk i Eric Von Schmidt. Utwór powstał na przełomie lat 20. i 30. XX wieku. Piosenka w wykonaniu Boba Dylana znalazła się na pierwszym albumie muzyka, Bob Dylan (1962).

Pierwotnie kompozycja nosiła tytuł „Mama Let Me Lay It on You”. Oryginał został nagrany przez Blind Boy Fullera i opublikowany na singlu w 1936 roku.

Historia utworu Pochodzenie utworu nie jest całkiem jasne, choć jest raczej pewne, iż jego początki sięgają okresu sprzed 1930 roku.

Linia przekazu piosenki wygląda następująco: Dylan podkreślał, że nauczył się utworu od Erica von Schmidta. Schmidt z kolei jako swojego nauczyciela wymieniał mało znanego folkowca Geno Foremana, który, jak sam mówił, nauczył się piosenki z 78. (78 rpm) Blind Boy Fullera „Baby, Let Me Lay It on You”. Utwór ten figuruje w dyskografii Fullera pod tytułem „Mama Let Me Lay It on You” i został nagrany 29 kwietnia 1936 oraz powtórnie 5 kwietnia 1938 jako „Mama Let Me Lay It on You No. 2”. 3 czerwca 1936 utwór został nagrany przez Waltera Colemana (lub Cole).

Podobno piosenka została także nagrana przez wielebnego Gary’ego Davisa. Podobne motywy i tematy występowały także w piosenkach innych bluesmanów w latach 30. XX wieku, m.in. Memphis Minnie, Snooksa Eaglina i Big Billa Broonzy’ego.

W nocie do swojego pierwszego albumu Dylan napisał, iż przypuszcza, że Schmidt wykorzystał pewne elementy do swojej wersji z nagrań Horace’a Sprotta z Alabamy, który został nagrany w 1954 roku.

Zasadniczo „Baby, Let Me Follow You Down” (Baby, Let Me Lay It on You) jest tradycyjnym bluesem Wschodniego Wybrzeża i może być spokrewniony z takimi utworami jak „Paper of Pins” czy „The Keys to Heaven”, znanymi zarówno na Wschodzie, jak i w Missisipi. Ich wariacją jest być może „Can I Do It for You?” Memphis Minnie. Blind Boy Fuller Complete Recorded Works, Volume 2 (1936-1938) 1992 Rev. Gary Davis Blues & Ragtime 1993

Sesje i koncerty Dylana, na których wykonywał ten utwór Sesje nagraniowe Prawdopodobnie pierwszą jego wersją „Baby, Let Me Follow You Down” nagraną w ogóle, była ta umieszczona na pierwszym albumie: 20 listopada 1961 – sesje do albumu w Columbia Studio A w Nowym Jorku. 23 listopada – Dylan nagrywa piosenkę w domu Evy i Maca McKenziech w Nowym Jorku. Taśma ta jest znana jako First McKenzie Tape. Podczas podróży do domu na Boże Narodzenie i Nowy Rok zatrzymał się u przyjaciół w Minneapolis w stanie Minnesota i nagrał tam dwie taśmy. Na obu znajduje się „Baby, Let Me Follow You Down”. 22 grudnia 1961 – pierwsza taśma została nagrana przez Tony’ego Glovera w domu Bonnie Beecher i nagrania te są uważane za lepsze od nagrań z pierwszego albumu. Stanowiły one istotną część pierwszego w historii bootlegu Great White Wonder. 22 grudnia 1961 – druga taśma została nagrana przez Dave’a Whittakera i nosi nazwę Minnesota Hotel Tape. Październik 1962 – Dylan znów nagrywa tego bluesa, tym razem do radiowego programu „Billy Faier Show” w studiu WBAI w Nowym Jorku. Styczeń 1964 – artysta przearanżował utwór i zarejestrował go jako swoją kompozycję u swojego wydawcy Witmark Music w The Witmark Studio w Nowym Jorku, z prawami autorskimi, ale później się z tego wycofał.

Koncerty

1962 25 listopada 1965 – koncert w „Arie Crown Theater” w McCormick Place w Chicago w stanie Illinois 4 grudnia 1965 – koncert w „Berkeley Community Theatre” w Berkeley w Kalifornii

1966 5 lutego 1966 – koncert w „Westchester County Center” w White Plains, Nowy Jork w stanie Nowy Jork 26 lutego 1966 – koncert w „Garden Island” w Hampstead w stanie Nowy Jork Tournée po Australii i Europie (pocz. 13 kwietnia 1966) 13 kwietnia 1966 – koncert na stadionie w Sydney w Australii 19 lub 20 kwietnia 1966 – koncert w „Festival Hall” w Melbourne w Australii 29 kwietnia 1966 – koncert w „Konserthuset” w Sztokholmie w Szwecji 1 maja 1966 – koncert w KB-Hallen w Kopenhadze w Danii 10 maja 1966 – koncert w „Colston Hall” w Bristolu w Anglii 14 maja 1966 – koncert w „Odeon Theatre” w Liverpoolu w Wielkiej Brytanii 15 maja 1966 – koncert w „DeMontford Hall” w Leicester w Anglii 16 maja 1966 – koncert w „Gaumont Theatre” w Sheffield w Anglii 17 maja 1966 – koncert we „Free Trade Hall” w Manchesterze w Anglii. To wykonanie zostało wydane na The Bootleg Series Vol. 4 20 maja 1966 – koncert w „ABC Theatre” w Edynburgu w Szkocji 26 maja 1966 – koncerty w „Royal Albert Hall” w Londynie; koncerty wieczorny i nocny

1976 25 listopada 1976 – Dylan razem z grupą The Band wykonuje tę piosenkę na koncercie Last Waltz, który kończył istnienie tego zespołu. Album The Last Waltz (1978). Piosenka ta nie ukazała się na DVD.

W ponad 10 lat później Dylan znów zaczął wykonywać ten utwór podczas swojego Nigdy nie kończącego się tournée (ang. Never Ending Tour) (1988 i 1989).

Dyskografia The Last Waltz The Band i Bob Dylan (1978) Biograph Bob Dylan (1985) The Bootleg Series Vol. 4: Bob Dylan Live 1966, The „Royal Albert Hall” Concert (1998)

Inne wersje Dave Van Ronk nagrał tego bluesa na Just Dave Van Ronk (1964). Grupa The Animals wydała ten utwór pod tytułem „Baby Let Me Take You Home” jako swój pierwszy singel (marzec 1964). Mance Lipscomb nagrał utwór m.in. 28 listopada 1964. Ukazał się na albumie Texas Songster w 1989 roku. Etta Baker wydała tego bluesa na albumie Railroad Bill w 1999 roku. Robyn Hitchcock nagrał go na Robyn Sings (2002). Steve Earle. Brian Ferry na albumie Dylanesque (marzec 2007).

Przypisy

Bibliografia Paul Williams, Bob Dylan. Performing Artist 1960–1973. The Early Years, Omnibus Press, Nowy Jork 2004, . Clinton Heylin, Bob Dylan. The Recording Sessions 1960–1994, St. Martin Press, Nowy Jork 1995, . Oliver Trager, Keys to the Rain. The Definitive Bob Dylan Encyclopedia, Billboard Books, Nowy Jork 2004, .

Linki zewnętrzne Tekst – wersja Boba Dylana Akordy Tekst – wersja Robyna Hitchcocka

Kategoria:Piosenki powstałe w roku 1936 Kategoria:Single wydane w roku 1936 Kategoria:Piosenki wydane w roku 1962 Kategoria:Piosenki Boba Dylana