Thomas Shadwell (ur. ok. 1642, zm. 19 listopada 1692 w Londynie) – angielski pisarz i dramaturg.
Według jego syna, urodził się w Santon Hall w Norfolk. Wykształcenie uzyskał w Bury St Edmunds School i w Gonville and Caius College na Uniwersytecie Cambridge, gdzie wstąpił w 1656. Opuścił uniwersytet przed uzyskaniem stopnia naukowego i rozpoczął pracę w londyńskim sądzie Middle Temple. W 1668 napisał komedię prozatorską, The Sullen Lovers, or the Impertinents, opartą na sztuce Moliera Les Fâcheux, w stylu naśladującym Bena Jonsona. Jego najlepsze sztuki to Epsom Wells (1672), z prologiem Charlesa Sedleya, i The Squire of Alsatia (1688).
Przez czternaście lat od napisania pierwszej komedii aż do pamiętnej konfrontacji z Johnem Drydenem, Shadwell prawie co roku pisał nową sztukę. Ukazują one nienawiść do pozorów i w szorstki sposób prezentują naukę moralną. W sprośnym niekiedy tonie przedstawiają żywy obraz ówczesnych zwyczajów.
Shadwell jest pamiętany głównie jako nieszczęśliwy Mac Flecknoe, bohater satyry Drydena i literacki spadkobierca Richarda Flecknoe. Dryden opatrzył przedmową sztukę Shadwella, True Widow - do tej chwili, z wyjątkiem drobnych nieporozumień, byli obaj w przyjaznych stosunkach. Gdy jednak Dryden dołączył do królewskiego dworu i napisał utwory Absalom i Achitophel oraz The Medal, Shadwell, jako stronnik protestantyzmu, przypuścił na niego ostry atak w utworze The Medal of John Bayes: a Satire against Folly and Knavery (1682). Dryden natychmiast odciął się mu w Mac Flecknoe, or a Satire on the True Blue Protestant Poet, T.S. (1682), w którym odparł z nawiązką personalne ataki Shadwella. Miesiąc później, we współpracy z Nahumem Tate, w kontynuacji utworu Absalom i Achitophel przedstawił satyryczne portrety Elkanaha Settle i Shadwella. W 1687 Shadwell spróbował odpowiedzieć na te ataki w wersji dziesiątej satyry Juvenal. Po triumfie wigów w 1688 zastąpił swego oponenta Drydena na stanowisku nadwornego poety (Poet Laureate) i królewskiego historiografa. Zmarł w Chelsea po przedawkowaniu opium.
Jego syn, Charles Shadwell również był dramatopisarzem. Kompletne wydanie prac Shadwella było opublikowane przez jego drugiego syna, Johna Shadwella, w 1720 r. Jego inne dramaty to:
The Royal Shepherdess (1669), adaptacja Rewards of Virtue Johna Fountaina The Humorist (1671) The Miser (1672), adaptacja Skąpca Moliera Psyche (1675) The Libertine (1676) The Virtuoso (1676) The history of Timon of Athens the Man-hater (1678) A True Widow (1679) The Woman Captain (1680) The Lancashire Witches i Teague O’Divelly, the Irish Priest (1682) Bury Fair (1689) The Amorous Bigot (1690) The Scowerers (1691) The Volunteers, or Stockjobbers, wydanie pośmiertne (1693).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Gonville and Caius College (Cambridge) Kategoria:Angielscy pisarze Kategoria:Zmarli w 1692 Kategoria:Urodzeni w XVII wieku