Chorągiew husarska koronna Jerzego Sebastiana Lubomirskiego – oddział ciężkiej jazdy koronnej wojska I Rzeczypospolitej autoramentu narodowego połowy XVII wieku.

Charakterystyka Chorągwie husarskie były jednostkami organizacyjnymi i taktycznymi liczącymi około 100–200 koni. Zaciągano je według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z dwu-trzy konnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Broń ofensywną husarii stanowiła kopia długości około 5,5 m, a uzbrojenie ochronne to półzbroja złożona z folg, często kombinowana z kolczugą, później półzbroja łuskowa. Wraz z towarzyszami do boju stawali pocztowi (zwani pacholikami, czeladnikami lub osiadaczami). Oprócz nich husarz dysponował ciurami (sługami obozowymi). Ci ostatni rzadko brali udział w walkach, co najwyżej w obronie taboru lub obozu.

W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.

W latach 40. XVII wieku armia koronna była stosunkowo nieliczna. Etat wojska kwarcianego w latach 1647−1648 obejmował 4036 koni i porcji. Komput zawierał między innymi 14 chorągwi husarskich. Wszystkie one rozmieszczone były na Ukrainie i brały udział w walkach z powstańcami Chmielnickiego. Chorągiew husarska generalnego starosty krakowskiego Jerzego Lubomirskiego liczyła w trzecim kwartale 1647 roku 100 koni.

W maju 1648 chorągiew generalnego starosty krakowskiego Jerzego Lubomirskiego znajdowała się w obozie hetmanów koronnych pod Korsuniem. Liczyła wtedy 100 koni.

25 czerwca 1648 sejmiki ziemskie zatwierdziły uchwały w sprawie zaciągów, określając termin popisów, płacę oraz mianując dowódców chorągwi. Dotyczyło to także chorągwi starosty krakowskiego Jerzego Lubomirskiego. Miała ona etatowo liczyć 100 koni.

W pierwszym kwartale 1656 liczyła ponad 100 koni. Chorągiew wzięła udział w bitwie pod Warką 7 kwietnia 1656.

Zrujnowana prowadzeniem walk na kilku frontach w latach 50. XVII wieku Rzeczypospolita podjęła jeszcze jeden wysiłek i wystawiła siły zbrojne liczące około 60 000 koni i porcji. Przygotowania czynione w 1660 do kampanii przeciw Rosji cechowało tworzenie wielu nowych jednostek. Chorągiew marszałka wielkiego koronnego i hetmana polnego Jerzego Lubomirskiego pod dowództwem Jerzego Sokolnickiego liczyła 191 koni.

Chorągiew wzięła udział w walkach z armią rosyjską Wasyla Szeremietiewa pod Lubarem i pod Cudnowem i z dążącą jej na odsiecz armią kozacką Jerzego Chmielnickiego (atamana Tymofieja Cieciury).

Od 1 sierpnia 1663 szefem chorągwi był marszałek wielki koronny i hetman polny Jan Sobieski. Rzeczywistymi dowódcami byli też Pągowski i Aleksander Polanowski.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Chorągwie husarskie koronne Kategoria:Oddziały I Rzeczypospolitej biorące udział w wyprawie cudnowskiej (1660) Kategoria:Oddziały wojskowe Lubomirskich herbu Szreniawa bez Krzyża Kategoria:Jazda koronna w dobie potopu szwedzkiego Kategoria:Jazda koronna w dobie wojny polsko-rosyjskiej (1654–1667) Kategoria:Oddziały I Rzeczypospolitej biorące udział w bitwie pod Korsuniem Kategoria:Jazda koronna w dobie powstania Chmielnickiego