Chorągiew husarska koronna Stefana Potockiego – chorągiew husarska koronna połowy XVII wieku, okresu wojen ze Szwedami.
Charakterystyka Chorągwie husarskie były jednostkami organizacyjnymi i taktycznymi liczącymi około 100–200 koni. Zaciągano je według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z dwu-trzy konnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Broń ofensywną husarii stanowiła kopia długości około 5,5 m, a uzbrojenie ochronne to półzbroja złożona z folg, często kombinowana z kolczugą, później półzbroja łuskowa. Wraz z towarzyszami do boju stawali pocztowi (zwani pacholikami, czeladnikami lub osiadaczami). Oprócz nich husarz dysponował ciurami (sługami obozowymi). Ci ostatni rzadko brali udział w walkach, co najwyżej w obronie taboru lub obozu.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
We wrześniu 1609 król Zygmunt III Waza zerwał świeżo odnowiony rozejm z Rosją i na czele ponad 8000 armii pomaszerował pod Smoleńsk. Była wśród nich chorągiew husarska koronna starosty felińskiego Stefana Potockiego. Po przybyciu pod Smoleńsk liczyła 200 koni.
Jej stan liczebny pod koniec listopada 1627 roku wynosił 150 koniJerzy Teodorczyk, w: "Wyprawa szwedzka z Meklemburgii do Prus Królewskich 1627 r."..
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chorągwie husarskie koronne Kategoria:Chorągwie autoramentu narodowego Kategoria:Wojsko Rzeczypospolitej w dobie wojny polsko-rosyjskiej (1609–1618) Kategoria:Oddziały I Rzeczypospolitej biorące udział w oblężeniu Smoleńska (1609–1611) Kategoria:Oddziały wojskowe Potockich herbu Pilawa