Koropiec (ukr. Коропець, Koropeć) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie w rejonie czortkowskim obwodu tarnopolskiego. Siedziba hromady Koropiec.
Historia Koropiec (Kropiec) był głównym miastem osobnego powiatu (), który początkowo był stawiany na równi obok powiatów halickiego i trembowelskiegoPrzemysław Dąbkowski: Zaginione księgi sądowe województwa ruskiego i bełskiego. Lwów, 1921, s. 66..
W 1427 wzmiankowano, że Koropiec posiada prawa magdeburskie oraz że król Władysław Jagiełło uposażył istniejący już wcześniej kościół parafialnyKurzej, s. 115–117.. Do połowy XV wieku Koropiec należał do dóbr królewskich. W 1453 właścicielem miasta był Michał Buczacki.
Fedor Lubartowicz m.in. posiadał też zamek w Koropcu (zdaniem Łeontija Wojtowycza, chodzi o Koropiec na brzegu Dniestra)Łewko Wojtowycz: Żydacziwske kniaziwstwo (1393-1442), s. 116. . Fedor Lubartowicz zdaniem Zygmunta Radzimińskiego miał m.in. syna Andruszka (zm. ok. 1438), księcia na Koropcu, s. 117. . Przez pewien czas Koropiec był własnością Zofii z Mieleckich, żony Jana Karola Chodkiewicza.
W 1607 został zniszczony przez Tatarów. W 1615 wieś była już własnością Stefana Potockiego, wojewody bracławskiego. Dziedziczona w rodzinie Potockich przez dwa stulecia.
Przy końcu XVIII w. Koropiec nabyty został przez Mysłowskich h. Rawicz. Nowi właściciele w pocz. XIX w. wybudowali klasycystyczny pałacyk. W drugiej poł. XIX w. właścicielem był Alfred Mysłowski, zamiłowany hodowca koni i uczestnik wyścigów. Żoną jego była Helena z Młockich, marszałek Sejmu Galicyjskiego (namiestnik c. k.) Stanisław Marcin Badeni, który nabył pałac od syna Alfreda (Alfreda jr) w 1893. Po nim zaś majątek przypadł najmłodszemu jego synowi, Stefanowi, który był jego właścicielem do 1939 r.
W II Rzeczypospolitej wieś była siedzibą gminy wiejskiej Koropiec w powiecie buczackim, województwo tarnopolskie.
W 1929 roku liczyła 5366 mieszkańców.
Przez pewien czas Koropiec był siedzibą rejonu koropieckiegoMapa. .
W latach 1943–1945 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA w samym Koropcu zamordowali 40 Polaków oraz powiesili Ukrainkę, żonę Polaka, i troje jej dzieci. Dokonali też zbrodni na Polakach we wsiach: Barysz, Korościatyn, Puźniki, Zalesie, położonych na północ od Koropca.
W 1989 liczyło 3779 mieszkańcówВсесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу.
W 2013 liczyło 3474 mieszkańców.
Zabytki thumb|240px|Kropiecz na mapie z 1650 pałac w Koropcu – pierwszy niewielki klasycystyczny pałac zwieńczony czterospadowym dachem został wzniesiony przez Mysłowskich na początku XIX w. Hrabia Stanisław Marcin Badeni przebudował pałac do 1906 roku na wielkopańską rezydencję w stylu neorenesansowym. Pałac został zniszczony w latach 1914–1920, ale wkrótce go odbudowano. Po 1945 r. mieścił się w nim dom dziecka i szkoła. Pałac otacza park krajobrazowy z początku XIX w. Przed 1939 r. park miał 200 ha, obecnie około 6 ha.
kościół rzymskokatolicki pw. św. Mikołaja poświęcony w 1868 roku. Powstał dzięki funduszom rodziny Mysłowskich i zapisowi księdza Marcina Mierzwińskiego. Kościół konsekrowano w 1882 roku. Zrujnowany w okresie Ukraińskiej SRR po wysiedleniu z tych ziem Polaków w 1946 roku, gdy zamieniono go na magazyn ziarna, a od 1960 roku na salę sportową i sklep meblowy. Remontowany po upadku ZSRR z inicjatywy polskiego duchownego ks. Ludwika Rutyny i poświęcony ponownie w 1992 roku. cmentarz katolicki z 650 polskimi nagrobkami. cerkiew na Przewoźcu pw. Zaśnięcia Bogarodzicy z 1785 r. pomnik Anieli Krzywoń poległej w bitwie pod Lenino, Polki z położonej na północ wsi Puźniki.
Ludzie związani z Koropcem Adam Fedorowicz – starosta powiatu buczackiego, w 1937 r. otrzymał honorowe obywatelstwo m.in. Koropca Władysław Julian Jachimowski (1826–1908)Józef Mandziuk. Bibliografia prac ks. prof. dra hab. Mariana Banaszaka. „Saeculum Christianum” : pismo historyczno-społeczne. 1/2, s. 22 , 1994. – polski duchowny, dziekan tymczasowy w BuczaczuCatalogus Universi Venerabilis Cleri Saecularis et Regularis Archidioeceseos Leopolitanae ritus latini pro Anno Domini MDCCCLXXVIII. Leopoli, 1878, s. 12. . ks. Jakób Kaczorowski – proboszcz w Koropcu, tymczasowy dziekan buczacki w 1848Schematismus Universi Saecularis et Regularis Cleri Archi Diaeceseos Metropol. Leopol. Rit. Lat. MDCCCXLVIII. Leopoli, 1848, s. 12–13. Mysłowscy a wśród nich: Antoni Mysłowski (ur. 1802, zm. 10 grudnia 1872) – dziedzic Koropca (70), autor: Uwagi nad handlem zbożowym...
Ludzie urodzeni w Koropcu Michał Kaziów – polski pisarz i publicysta, dziennikarz radiowy pracownik Polskiego Związku Niewidomych. Marko KahaniecOstap Czeremszynśkyj: Kahaneć Marko Wasylowycz. [W:] Encykłopedija suczasnoji Ukrajiny. T. 11 : Зор – Как. Kijów, 2011, s. 564. – ukraiński chłop, działacz społecznyRada Państwa. „Kurjer Lwowski”. 246, s. 3–4, 27 maja 1908.Polała się krew. „Kurjer Lwowski”. 65, s. 3, 8 lutego 1908. Iwan Dolisznij – ukraiński ekonomista, ojciec akademika Marjana DolisznegoStepan Dawymuka. Marjan Dolisznij. „Dzwin”, 8 (874) (sierpień 2017), s. 229–230. Michał Sobków – polski lekarz (specjalista w zakresie medycyny przemysłowej), pamiętnikarz, pisarzJerzy Bogdan Kos. Lek. Michał Sobków. 03.11.1927-08.01.2014 r.. „Medium : gazeta Dolnośląskiej Izby Lekarskiej”.
Przypisy
Bibliografia
, obecnie część wsi Michał Kurzej: Kościół parafialny p.w. św. Mikołaja w Koropcu. W: Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej / redakcja naukowa Jan. K. Ostrowski. Cz. I : Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa ruskiego. T. 18. Kraków: Antykwa, drukarnia Skleniarz, 2010, s. 115–129, il. 186–217. [dostęp = 2020-09-21]
Linki zewnętrzne Zdjęcia z Koropca Koropiec w Cracovia-Leopolis
Kategoria:Osiedla typu miejskiego w obwodzie tarnopolskim