Estádio Dr. Horácio Antonio da Costa (właśc. Centro Recreativo e Esportivo de Campinas Doutor Horácio Antônio da Costa) – stadion piłkarski w Campinas. Nieoficjalnie nazywany był estádio da Mogiana. W latach 40. i 50. XX wieku był uważany za jeden z najnowocześniejszych brazylijskich stadionów. Rozgrywały na nim mecze takie drużyny jak , Guarani FC oraz AA Ponte Preta. Od roku 2023 pozostaje zamknięty.
Historia
Estádio da Mogiana Stadion został wybudowany dla , drużyny pracowników brazylijskiej firmy kolejowej . 29 czerwca 1933 roku wybrano lokalizację pod przyszły obiekt sportowy, a 7 września 1936 roku postawiono kamień węgielny pod budowę stadionu. Część konstrukcji stadionu została wykonana z resztek materiałów używanych do budowy torów kolejowych. lewo|mały|Mecz otwarcia stadionu (14 lipca 1940) Mecz otwarcia rozegrano 14 lipca 1940 roku pomiędzy EC Mogianą a Uberabą SC. Spotkanie zakończyło się wynikiem 1:1.
Stadion otrzymał imię Horácio Antônio da Costa, który był członkiem zarządu EC Mogiany i głównym inżynierem budowy stadionu. Pomnik upamiętniający jego postać znajduje się przy jednej z trybun. Stadion nazywano nieoficjalnie estádio da Mogiana (stadionem Mogiany).
Wybudowany stadion uważany był za symbol nowoczesności. Miał trybunę, mechaniczną tablicę wyników, kabiny radiowe, system odwodnienia i pojemność 4000 miejsc. Określany jest jako jeden z najnowocześniejszych brazylijskich stadionów tamtego okresu, tj. w latach 40. i 50. XX wieku. Pod względem jakości i architektury miał ustępować jedynie Pacaembu w São Paulo i São Januário w Rio de Janeiro.
Jako że był to pierwszy w Campinas stadion z oświetleniemMoisés Lucarelli otwarto dopiero w roku 1948, a Brinco de Ouro w 1953., w 1948 odbył się tu pierwszy nocny pojedynek pomiędzy Guarani FC a AA Ponte Preta. Spotkania między tymi drużynami określano jako . Mecz rozegrany 18 kwietnia 1948 Guarani wygrało 5–2.
W latach 1941–1950 derby Campineiro rozegrane zostały na tym stadionie łącznie 10 razy: obie drużyny odnotowały po 5 zwycięstw. Guarani FC rozgrywali na nim mecze jako drużyna domowa, ponieważ ich stary stadion (Pastinho) był w remoncie. AA Ponte Preta nie mieli z kolei własnego boiska, a wcześniej grali na Estádio do Hipódromo.
EC Mogiana kontaktowała się z CBD (obecnie CBF), udostępniając wszystkie klubowe obiekty, w tym stadion, na Mistrzostwa Świata w 1950 roku, gdyby organizacja ich potrzebowała.
W pewnym momencie stadion miał móc pomieścić 10 000 osób.
W 1959 roku drużyna EC Mogiana zajęła ostatnie miejsce w Championship, co oznaczało koniec rok rozgrywek zawodowych drużyny.
1971–2011 W 1971 roku , wraz ze stadionem, została przejęta przez firmę , a stadion trafił pod zarząd stanu São Paulo. W 1985 roku stadion został przemianowany na Centro Educativo Recreativo Esportivo do Trabalhador de Campinas. W latach 80. XX wieku był siedzibą klubu , a od 1996 do 2009 – .
W 2009 roku na stadionie zostały zamknięte trybuny mogące pomieścić ponad 4000 osób. Późniejsze mecze odbywały się bez udziału publiczności. Ostatni oficjalny mecz na stadionie został rozegrany 12 stycznia 2011 roku pomiędzy Red Bull Brasil a Athletico-PR w ramach .
Po 2011 W 2019 roku część zabudowań stadionu zostało wpisanych do rejestru oraz , co zobowiązuje właściciela do zachowania m.in. boiska, dwóch trybun oraz budynku administratora. W 2023 został zamknięty z powodów technicznych. Jesienią 2024 roku stan SP zdecydował o wystawieniu stadionu na licytację. Cena minimalna za działkę o powierzchni 26 500 metrów kwadratowych wyniosła 28,6 mln R$. Nie wpłynęła żadna oferta kupna.
Wydarzenia Mistrzostwa, które zostały rozegrane na stadionie:
: 1945 : 1984, 1986, 1990, 1992, 1993, 1995, 2009, 2010, 2011
Na stadionie dziesięciokrotnie rozegrane zostały , czyli spotkania pomiędzy Guarani FC a AA Ponte Preta. Obie drużyny odnotowały w tym miejscu po pięć zwycięstw.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Stadiony w stanie São Paulo Kategoria:Stadiony piłkarskie w Brazylii Kategoria:Sport w Campinas