mały|Józef Brandt, Walka o sztandar turecki mały|Józef Brandt, Atak kawalerii Chorągiew tatarska Samuela Sulimanowicza – chorągiew tatarska jazdy koronnej II połowy XVII wieku.
Charakterystyka Rotmistrzem chorągwi był Samuel Sulimanowicz. Jej żołnierze brali udział w działaniach zbrojnych wojnie polsko-kozacko-tatarskiej 1666 – 1671. W 1672 roku, przeszli na stronę Turcji i sułtana Imperium osmańskiego Mehmeda IV.
Bitwa pod Ścianą W II połowie grudnia 1666 hetman kozacki Piotr Doroszenko przy wsparciu Ordy Krymskiej, uderzył niespodziewanie na dywizję koronną pułkownika Sebastiana Machowskiego, rozłożoną na zimowych leżach pod Ścianą i Braiłowem.
Starcie zakończyło się pogromem wojsk polskich. W czasie bitwy pod Braiłowem doszczętnie zniszczono 4 chorągwie tatarskie: Mustafy Kosińskiego, Samuela Sulejmanowicza, Dawida Romanowskiego i Ułana Zasulskiego.
Bunt Tatarów w 1672
Pierwsze chorągwie tatarskie zaczęły porzucać swoje leża pod koniec 1671 roku, jednak dopiero wiosną 1672 roku doszło do buntu jazdy tatarskiej, kiedy to na stronę turecką przeszło kilkunastu rotmistrzów tatarskich wraz ze swymi chorągwiami.
Byli to m.in. rotmistrzowie: Adamowicz, Aleksandrowicz, Murza Korycki, Samuel Krzeczowski, Adam Murawski, Dżafar Murawski, Hussejn Murawski, Samuel Murza, Samuel Sulimanowicz, Daniel Szabłowski i Lechtezar Szabłowski. Wystąpieniem tym kierował rotmistrz Aleksander Kryczyński. Jako jeden z nielicznych, do buntu nie przystąpił rotmistrz Krzysztof Szachmancer, który nakazał swym żołnierzom powrót do Ostroga.
Przypisy
Bibliografia
Sulimanowicza, Samuela