Brzoza żeberkowana (Betula costata Trautv.) – gatunek roślin należący do rodziny brzozowatych (Betulaceae Gray). Występuje w stanie dzikim w północno-wschodniej Azji: w Mandżurii, na północy Półwyspu Koreańskiego i na rosyjskim Dalekim Wschodzie.
Morfologia thumb|180px|left|Liście Pień Drzewo dorasta w ojczyźnie do 30 m. Kora błyszcząco jasnożółta lub szarobrązowa, łuszcząca się pasmami. Młode pędy brązowe, owłosione, pachnące po roztarciu. Starsze pędy brodawkowate i nagie. Liście Są grube i sztywne. Mają trójkątnojajowaty kształt. Są węższe niż u brzozy Ermana i nigdy nie są sercowate u nasady. Mają długość 5–8 cm i szerokość 2–4 cm. Na szczycie wyciągnięte w ostry i długi wierzchołek, zaokrąglone u podstawy. Ząbki głębokie i ostre, podwójne. Z wierzchu słabo owłosione na nerwach, pod spodem gruczołowato owłosione. Posiadają najczęściej 10-14 wyraźnych i przebiegających równolegle par nerwów. Kwiaty Zebrane w kotkach. Owoce Owocostany owalne lub elipsoidalne, 1 do 2 cm długości, wzniesione, osadzone na krótkich szypułkach. Łuski nagie lub nieznacznie orzęsione, ich klapki boczne dwukrotnie węższe od środkowej. Orzeszki ze skrzydełkami dwukrotnie od nich węższymi.
Zastosowanie Gatunek introdukowano do Europy (Holandia) przed 1893. W Polsce uprawiana jako drzewo ozdobne (rzadko). Na zachodzie Europy uważana za jedną z najładniejszych brzóz. Całkowicie wytrzymała na mróz.
Przypisy
Kategoria:Brzozowate Kategoria:Drzewa i krzewy ozdobne