mały|Tablica upamiętniająca internowanie Lecha Wałęsy w Arłamowie z rysunkiem autorstwa Jacka Fedorowicza Jacek Jan Fedorowicz (ur. 18 lipca 1937 w Gdyni) – polski satyryk, aktor, prezenter telewizyjny, artysta malarz, rysownik i felietonista.

Życiorys Syn Janusza i Wandy, pochodzących z Warszawy pracowników gospodarki morskiej. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał wraz z rodzicami na warszawskim Powiślu. Po upadku powstania warszawskiego trafił do obozu Dulag 121 Pruszków.

Maturę uzyskał w Liceum Ogólnokształcącym pw. św. Augustyna. Ukończył studia na Wydziale Malarstwa Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku (dyplom uzyskał w 1960). Należał do założycieli (m.in. ze Zbigniewem Cybulskim, Wowo Bielickim i Bogumiłem Kobielą) gdańskiego studenckiego teatru Bim-Bom (działającego w latach 1954–1960). Należał do składu aktorskiego tego teatru (główna rola Dobrego Ducha w pierwszym programie pt. Achaaa). Jeszcze w czasie studiów rozpoczął współpracę z gdańskim radiem jako autor i aktor, zaś jako autor i rysownik-karykaturzysta z prasą lokalną i ogólnopolską, taką jak „Dookoła Świata”, „Po prostu”, „Dziennik Bałtycki”, „Szpilki”, „itd” i inne.

W drugiej połowie lat 60. występował w Telewizji Polskiej, gdzie współtworzył m.in. z Jerzym Gruzą programy rozrywkowe (Poznajmy się, Małżeństwo doskonałe, Kariera, Runda). W latach 70. w Programie III PR był współautorem magazynu satyrycznego 60 minut na godzinę, gdzie występował w kilkunastu rolach, tworząc m.in. postacie Kolegi Kierownika i Kolegi Kuchmistrza. Prowadził też w radiu poranne pogadanki. W 1964 wraz z Piotrem Skrzyneckim prowadził pierwszy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. W latach 60. i 70. często występował na estradzie, najpierw w Kabarecie Wagabunda (m.in. z Marią Koterbską, Mieczysławem Czechowiczem i Bogumiłem Kobielą), potem w programie Popierajmy się (z Bohdanem Łazuką, Tadeuszem Rossem, Piotrem Szczepanikiem i Ryszardem Markowskim), a później (do czasu wprowadzenia stanu wojennego) w indywidualnych wieczorach autorskich.

Twórca słowa kabareton, które wymyślił na potrzeby Nocy Kabaretowej na XI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w 1973, pierwszy raz odbywającej się z dużą widownią w opolskim amfiteatrze.

W 1980 wstąpił do „Solidarności”, współpracował z Radiem „S” Regionu Mazowsze związku. Na początku stanu wojennego zerwał wszelkie kontakty z państwowymi środkami przekazu. Wraz z żoną Anną zaangażował się w działalność Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom. Występował głównie na terenach kościelnych, tam urządzał też wystawy swoich wspierających opozycję polityczną rysunków, występował z odczytami w ramach Tygodni Kultury Chrześcijańskiej. Wtedy powstały audycje (audio i video) rozprowadzane na kasetach w drugim obiegu (emitowało je także Radio Wolna Europa). Jednym z jego pomysłów z tamtych czasów było ośmieszanie reżimowego dziennika telewizyjnego. W 1989 był współautorem audycji przedwyborczych Komitetu Obywatelskiego, w których m.in. omawiał zasady głosowania.

W III RP powrócił do występowania w ramach wieczorów autorskich. W latach 90. zaczął prowadzić w TVP program Dziennik Telewizyjny, który przekształcił się w program rozrywkowy. W 2005 program ten na kilka miesięcy zmienił nazwę na SEJF (Subiektywny Ekspres Jacka Fedorowicza). W 2006 satyryk odszedł z Telewizji Polskiej. Przez pewien czas był gospodarzem seansów Z przymrużeniem kamery emitowanych w telewizji Kino Polska. Autor cotygodniowych felietonów satyrycznych – od 1999 do 2008 w „Gazecie Telewizyjnej” (dodatku „Gazety Wyborczej”), następnie w środowym dodatku kulturalnym „GW”. Został też felietonistą polskiej edycji „Runner’s World”.

W 2010 i 2015 był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi. W 2010 z rekomendacji klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej został powołany w skład rady programowej TVP.

Życie prywatne mały|Odcisk dłoni w Alei Gwiazd w Międzyzdrojach Żonaty z malarką Anną Rytel-Fedorowicz, z którą ma córkę Joannę. Dziadek kucharza i restauratora Mateusza Gesslera. Uprawiał biegi długodystansowe.

Twórczość Filmografia – aktor 1960: Do widzenia, do jutra – Jurek 1963: Kryptonim Nektar – dziennikarz „Echa Warszawy” 1965: Cichy alarm – Boy 1965: Lekarstwo na miłość – członek szajki 1965: Święta wojna – fryzjer Leon 1965: Walkower – Rybkowski 1965: Zawsze w niedziele – sprawozdawca radiowy 1966: Lekarstwo na miłość – członek szajki 1966: Małżeństwo z rozsądku – reżyser telewizyjny 1966: Piekło i niebo – scenarzysta 1966: Ściana Czarownic – Jurek, kolega Wojtka 1966: Wojna domowa – Jan Cybulski 1967: Kochajmy syrenki – Aleksander 1969: Polowanie na muchy – reżyser telewizyjny w Nieporęcie 1969: Uwaga! Niebezpieczeństwo! – wszystkie role (głos) 1970: Abel, twój brat – nauczyciel gimnastyki 1971: Milion za Laurę – włoski przewodnik po muzeum instrumentów 1971: Motodrama – Jacek 1977: Hi hi – lektor 1974: Nie ma róży bez ognia – Janek Filikiewicz 1983: Stan wewnętrzny – w roli samego siebie 1983: Alternatywy 4 – dyspozytor w elektrowni 2009: Osiem – gospodarz 2009: Małpy w kosmosie − dr Sejf (głos) 2010: Orkiestra niewidzialnych instrumentów – drukarz 2014: Dzień dobry, kocham cię! – dziadek Pauli 2016: Kochaj! – wujek Staszek 2019: Pan T. – staruszek 2020: Pasjonaci – sąsiad Jacka 2020: Raz, jeszcze raz – teść Pączka 2023: Skołowani – golfista 2024: Teściowie 2025: Zwierzogród 2 – Jesús (głos)

Filmografia – scenariusz 1967: Kochajmy syrenki 1972: Poszukiwany, poszukiwana (ze Stanisławem Bareją) 1974: Nie ma róży bez ognia (ze Stanisławem Bareją)

Spektakle Teatru TV 1965: Szarada 1972: Morderstwo o północy – Arlington (oraz scenariusz)

Publikacje Porady estradowca dla kolegów dramatycznych, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1974. W zasadzie tak, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1975. W zasadzie ciąg dalszy, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1978. Felietony i dialogi, Kontakt, Paryż 1988, Pokolenie, Warszawa 1989. Wielka encyklopedia kapitalizmu. Wydanie dla początkujących i polityków, Centrum im. Adama Smitha, Warszawa 1997, . PasTVisko, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2007, . Ja jako wykopalisko, Świat Książki, Warszawa 2011, . Będąc kolegą kierownikiem, Świat Książki, Warszawa 2015, . Święte krowy na kółkach, Wielka Litera, Warszawa 2017, . Chamo Sapiens, Wielka Litera, Warszawa 2018, . Mistrz offu, Wielka Litera, Warszawa 2019, .

Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, za zaangażowanie w walkę o wolność słowa i wolne media, za osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej, 2007)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 grudnia 2007 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (). Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2009) Złota Odznaka „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa” (1972)

Nagrody i wyróżnienia 1968 – nagroda Komitetu do spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja” (wspólnie z Jerzym Gruzą) za program Małżeństwo doskonałe 1969 – Złoty Ekran (wspólnie z Jerzym Gruzą) za program Małżeństwo doskonałe 1975 – Złoty Mikrofon za radiowe programy rozrywkowe 1976 – nagroda Komitetu do spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja” dla zespołu przygotowującego program 60 minut na godzinę 1987 – Nagroda Kulturalna „Solidarności” za programy satyryczne rozprowadzane w drugim obiegu na kasetach video 1994 – Nagroda Kisiela 1996 – Wiktor 1996 2000 – Grand Prix I Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku i nagroda za najlepszy program satyryczny (Dziennik Telewizyjny) 2001 – Wiktor 2000 2002 – Order Krzywego Ołówka z Wieńcem i dyplom doktora humoris causa przyznane przez redakcję pisma „Tele Tydzień” 2002 – Gwiazda Telewizji Polskiej, statuetka wręczona z okazji 50-lecia TVP 2003 – Grand Prix – Błękitny Melonik Charliego na IV Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku dla programu Dziennik Telewizyjny Jacka Fedorowicza – wydanie specjalne 2004 – nagroda publiczności na V Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku za program Dziennik Telewizyjny 2005 – Gwiazda uśmiechu – nagroda publiczności na VI Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku 2005 – Super Wiktor 2006 – nagroda na VII Festiwalu Dobrego Humoru w Gdańsku za całokształt twórczości artystycznej 2007 – Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury 2008 – Nagroda Prezydenta Miasta Gdańska „Neptuny” 2008 – tytuł „Honorowego Ambasadora Polszczyzny” 2017 – Gwiazda w Alei Gwiazd w Łodzi 2019 – nagroda „Kryształowy Żagiel” na II Giżyckim Festiwalu Filmowym 2019 – Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy 2019 – Nagroda 100-lecia ZAiKS-u 2019 – nagroda honorowa na IV Ogólnopolskim Festiwalu Filmów Satyrycznych „Pyszadło” w Mogilnie za artystyczny dorobek życia 2022 – Medal Specjalny Wolności Słowa, nagroda Fundacji Grand Press 2022 – nagroda na 26. Festiwalu Komedii „Talia” w Tarnowie za „talent zaskakiwania” w spektaklu Biesiada u hrabiny Kotłubaj 2023 – Gwiazda w Alei Gwiazd Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu Honorowy Medal Europejski

Przypisy

Bibliografia [dostęp 2015-11-15]. [dostęp 2025-01-22].

Linki zewnętrzne [dostęp 2015-11-15].

[dostęp 2015-11-15].

Kategoria:Absolwenci Liceum Ogólnokształcącego pw. św. Augustyna Kategoria:Absolwenci Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” (1980–1989) Kategoria:Członkowie Prymasowskiego Komitetu Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom Kategoria:Laureaci Nagrody Kisiela Kategoria:Ludzie urodzeni w Gdyni Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Kategoria:Osobowości telewizyjne związane z TVP Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy artyści kabaretowi Kategoria:Polscy karykaturzyści Kategoria:Polscy satyrycy Kategoria:Redaktorzy PR3 Kategoria:Urodzeni w 1937 Kategoria:Więźniowie Dulagu 121 Pruszków Kategoria:Wyróżnieni Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy