Daimonion (gr. δαιμονιον zdrobnienie od δαίμων, daimōn "Bóg; bóstwo; demon") – w filozofii starożytnej – głos bóstwa, sumienie, ostrzegawczy głos wewnętrzny. Jego działanie sprowadzało się wyłącznie do odradzania czynienia złych rzeczy i podejmowania błędnych decyzji, nigdy natomiast nie doradzał ani nie sugerował niczego.
Dla Sokratesa, daimonion był rodzajem wewnętrznego głosu-wyroczni, będącego zarazem boskim objawieniem, wykraczającym poza granice tego co jest ludzkie. Daimonion nie objawiał jednak prawd filozoficznych, lecz mówił o sferze działania w życiu. Jedną z rzeczy jaką przyniósł Sokratesowi daimonion był zakaz czynnego zajmowania się życiem politycznym.
Obecność w kulturze Daimonion pojawia się w powieści Ludzie bezdomni Stefana Żeromskiego i skojarzony jest z postacią inżyniera Korzeckiego.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Czy istnieje przeznaczenie, a jeśli tak, to czy możemy na nie wpływać?, polskieradio.pl, 20.01.2015 [dostęp: 17.05.2015] – tekst i audycja bazująca na książce Kod duszy amerykańskiego psychologa Jamesa Hillmana. Daimonion – boskie tknięcie O głosach w głowie Sokratesa Kategoria:Starogreckie pojęcia filozoficzne Kategoria:Antropologia filozoficzna Kategoria:Postacie w mitologii greckiej