Ludmiła Jadwiga Błotnicka (ur. 26 grudnia 1907 w Zarzeczu koło Przeworska, zm. 21 lutego 1981 w Perth) – polska pisarka. Życiorys
Najmłodsza z trójki dzieci Jadwigi i Mieczysława Baranowskich. W 1927 r. podjęła studia w Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. Na czwartym roku przeniosła się na Uniwersytet Warszawski. W 1933 r. uzyskała dyplom i tytuł lekarza weterynarii i podjęła praktykę w Państwowej Weterynaryjnej Pracowni Rozpoznawczej we Lwowie.
W 1935 r. przyjęła propozycję Instytutu Badawczego Naczelnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie i w marcu została lekarzem białowieskich żubrów. W Białowieży poznała inż. leśnika Władysława Stefana Doliwę-Błotnickiego, którego poślubiła w 1935 r.
Opuścili Polskę krótko po wybuchu wojny, aby już do niej nie powrócić. Znaleźli się na Bliskim Wschodzie, gdzie związali się z placówką wydawniczą Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Dodatkowy zarobek przynosiło im pisanie podań i przepisywanie na maszynie, akwizytorstwo ogłoszeń do polskich pism – firm żydowskich i arabskich, jak i wykłady Władysława z zakresu leśnictwa na kursach zawodowych.
Oboje pisali do prasy. Teksty Ludmiły ukazały się m.in. w Ku Wolnej Polsce i Gazecie Polskiej, w dwutygodniku polityczno-literackim W Drodze i w magazynie powieściowym Braterstwo broni. Jej opowiadania: Czarna ziemia i Strzelec-filozof zamieszczono w wyborze literatury wojennej Naród w walce pod red. Łukasza Kurdybachy. Do antologii Bohaterska Warszawa wydanej w Tel Awiwie włączono jej wiersz pt. Kobietom Warszawy.
W 1948 r. – po wybuchu wojny żydowsko-arabskiej – wyjechali do Libanu. W Bejrucie Władysław włączył się w prace naukowo-badawcze Instytutu Polskiego, których wyniki referowano w Tece Bejruckiej. Na jej łamach ukazały się jego Polonica bibliograficzne indyjskie: z lat 1942-1948 i szkic monograficzny Beduini Południowej Palestyny. Trudno jest natomiast cokolwiek powiedzieć na temat aktywności Ludmiły w tym okresie. W 1950 r. przybyli do Australii, gdzie Ludmiła bez większego szczęścia zaczęła ubiegać się o pracę m.in. w ZOO w South Perth. Musiała zadowolić się myciem probówek w laboratorium. W 1951 r. zadebiutowała w australijskim tygodniku The Western Mail opowiadaniem Catherine. Antypody stały się tematem cyklu jej artykułów do monachijskiego Słowa Katolickiego, które napisała na prośbę rektora Polskiej Misji Katolickiej w Australii, ks. Witolda Dzięcioła, a przed wizytą w 1958 r. arcybiskupa Józefa Gawliny na piątym kontynencie.
Trudności – niemożność nostryfikowania dyplomu i znalezienia odpowiedniej pracy – odbiły się jej zdrowiu psychicznym. Opuszczona po śmierci męża przez prawie wszystkich przyjaciół, gasła. Zmarła 21 II 1981 r. Pochowana została na cmentarzu Karrakatta, usytuowanym na przedmieściach Perth.
Publikacje Przez zielona granicę, Toruń 2007;
Bibliografia Żongołłowicz Bogumiła, Przedmowa do zbioru opowiadań Ludmiły Błotnickiej „Przez zieloną granicę”, Toruń 2007; Żongołłowicz Bogumiła, Ludmiła Błotnicka - pisarka zapomniana, Przegląd Polski (21 marca 2008) dodatek kulturalny „Nowego Dziennika (Nowy Jork).
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polonia w Australii Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1981 Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Ludzie urodzeni w Zarzeczu (powiat przeworski)