Corneliu Vadim Tudor (ur. 28 listopada 1949 w Bukareszcie, zm. 14 września 2015 tamże) – rumuński dziennikarz i polityk, współzałożyciel i długoletni lider Partii Wielkiej Rumunii, parlamentarzysta krajowy, poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.
Życiorys Pochodził z rodziny robotniczej. Jego ojciec Ilie pracował jako krawiec; był wyznawcą baptyzmu, który przeszedł na prawosławie. W 1971 ukończył studia na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Bukareszteńskiego, pisząc pracę dyplomową z zakresu socjologii religii. Służbę wojskową odbył w 1975 w szkole oficerów rezerwy w Bukareszcie. W latach 1978–1979 studiował w Wiedniu. Od 1968 pracował jako dziennikarz, wydawca i poeta. Wydawał pismo „România Liberă” i współtworzył agencję prasową Agerpress. W 2003 na wydziale historii Uniwersytetu w Krajowie obronił doktorat. Był autorem tomików poezji i komentarzy politycznych.
Działalność polityczną rozpoczął w latach 90. W czerwcu 1990 wraz z pisarzem Eugenem Barbu założył pismo „România Mare”. W 1992 uzyskał mandat senatora. W Senacie zasiadał nieprzerwanie do 2008, od 2004 pełnił funkcję jego wiceprzewodniczącego. Od czasu założenia w 1991 stał na czele Partii Wielkiej Rumunii, określonej jako skrajnie prawicowa, prezentująca retorykę nacjonalistyczną, antyżydowską i antywęgierską. W lipcu 2013 został pozbawiony funkcji przewodniczącego i usunięty z partii. Corneliu Vadim Tudor zaskarżył podjętą decyzję do sądu, który uznał ją za bezprawną.
W 1996 po raz pierwszy startował w wyborach na prezydenta Rumunii, zdobywając 4,7% głosów. Cztery lata później poparło go 28,3% głosujących, co pozwoliło mu przejść do drugiej rundy wyborów, w której przegrał z postkomunistą Ionem Iliescu (dostał wówczas 33,2% głosów). Porażkę tę określił jako „największe fałszerstwo w dziejach” i „zwycięstwo Antychrysta”. W czasie kampanii wyborczej postulował wprowadzenie w Rumunii „dyktatury prawa”, co miało oznaczać m.in. deportację ludzi, prowadzących „działalność antyrumuńską”, przywrócenie kary śmierci w określonych wypadkach, wychowywanie młodzieży na „narodowych placach budów”, renacjonalizację kopalni, finansowanie rolnictwa przez państwo. W wyborach prezydenckich 2004 zdobył 12,6% głosów, a w kolejnych wyborach w 2009 otrzymał 5,6% głosów.
Był posłem do Parlamentu Europejskiego VII kadencji. Pozostał deputowanym niezrzeszonym, zasiadał w Komisji Kultury i Edukacji. Zakończył kadencję w 2014; w tym samym roku ponownie ubiegał się o prezydenturę, przegrywając w pierwszej turze z wynikiem 3,7% głosów.
Był żonaty, miał dwoje dzieci, w tym córkę Lidię Vadim Tudor (która również została politykiem). Zmarł na atak serca.
Odznaczenia Kawaler Orderu Gwiazdy Rumunii – 2004
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Bukareszteńskiego Kategoria:Kandydaci na urząd prezydenta Rumunii Kategoria:Rumuńscy dziennikarze Kategoria:Rumuńscy posłowie do Parlamentu Europejskiego VII kadencji Kategoria:Rumuńscy poeci Kategoria:Rumuńscy senatorowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Bukareszcie Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Rumunii Kategoria:Urodzeni w 1949 Kategoria:Zmarli w 2015