Kusacz samotny (Tinamus solitarius) – gatunek dużego ptaka z rodziny kusaczy (Tinamidae).
Taksonomia Podgatunki Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) uznaje kusacza samotnego za gatunek monotypowy. Część systematyków wyróżnia jednak dwa podgatunki: T. solitarius pernambucensis – wschodnio-środkowa Brazylia. T. solitarius solitarius – wschodnia Brazylia, południowo-wschodni Paragwaj, północno-wschodnia Argentyna.
Etymologia Tinamus: Tinamú – w języku ludu Kali'na „kusacz”. solitarius: – samotny, od solus, solius – sam. pernambucensis: Pernambuco, Brazylia.
thumb|240px|Jajo kusacza samotnego Charakterystyka Długość ciała 42,5–48 cm; masa ciała samców 1014–1500 g, samic 1710–1900 g. Wierzch ciała brązowy, ciemię ciemniejsze. Skrzydła, grzbiet i kuper gęsto czarno prążkowane. Głowa i szyja ochrowe, z plamkami na bokach głowy, bielszym gardłem i płową smugą na bokach szyi. Przód szyi i pierś szare, brzuch białawy, boki delikatnie prążkowane. Zwykle żyje samotnie, jest bardzo ostrożny.
Zasięg występowania, środowisko Wschodnia Ameryka Południowa – wschodnia Brazylia, południowo-wschodni Paragwaj, północno-wschodnia Argentyna. Nizinne lasy.
Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje kusacza samotnego za gatunek bliski zagrożenia (NT – Near Threatened). Liczebność populacji wykazuje trend spadkowy, do czego przyczyniają się utrata siedlisk i polowania.
Przypisy
Systematyka i nazwa polska za:
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kusacze Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1819 roku Kategoria:Taksony opisane przez Louisa Pierre’a Vieillota