mały|220px|Portret 1 żony Stefanii Radziwiłłówny Książę Ludwik Adolf Fryderyk Sayn-Wittgenstein-Sayn (Ludwig Adolf Friedrich zu Sayn-Wittgenstein-Sayn) (ur. 8 czerwca 1799 w Kownie, zm. 28 czerwca 1866 w Cannes), związany z Litwą arystokrata pochodzenia niemieckiego, feldmarszałek w służbie rosyjskiej.
Był najstarszym synem rosyjskiego feldmarszałka Ludwika Adolfa Piotra zu Sayn und Wittgenstein i Antonii Snarskej. Idąc w ślady ojca wstąpił na służbę carską. W 1821 reprezentował cara na koronacji króla Wielkiej Brytanii Jerzego IV. Jego kariera została jednak przerwana w 1826 z powodu sympatyzowania przez księcia z dekabrystami – uratowała go jego wpływowa pozycja oraz wielkie zasługi dla tronu jego ojca. thumb|220px|Księżna Leonilla Sayn-Wittgenstein-Sayn na portrecie autorstwa F.X. Winterhaltera 14 czerwca 1828 w St. Petersburgu poślubił Stefanię Radziwiłłównę, córkę Dominika Radziwiłła, która wniosła mu w posagu olbrzymi majątek ziemski (ok. 12 tys. km²) na terytorium byłego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Para miała dwoje dzieci: Maria (1829-1897), żona Chlodwiga, księcia Hohenlohe-Schillingsfürst, kanclerza Rzeszy Piotr, książę Sayn i Wittgenstein (1831-1887), mąż Rosalii Léon
Stefania zmarła w 1832, a w 1834 Ludwik Adolf ożenił się z księżniczką (zm. 1918). Ślub odbył się w kaplicy pałacowej Pałacu Zimowego. Z drugą żoną doczekał się czworga dzieci: Fryderyk, książę Sayn i Wittgenstein (1836-1909) Antonina zu Sayn-Wittgenstein-Sayn (1839-1918) Ludwik, książę Sayn i Wittgenstein (1843-1876) Aleksander, książę Sayn i Wittgenstein
Ok. 1840 został właścicielem pałacu biskupiego w Werkach pod Wilnem, który przebudował i gdzie przez długi czas mieszkał. Po zawarciu drugiego małżeństwa mieszkał z rodziną przeważnie w Paryżu, a po 1848 roku w Niemczech, gdzie odnowił i gdzie spędził ostatnie lata życia. Jego druga małżonka przeszła z prawosławia na katolicyzm i w tym wyznaniu wychowała ich dzieci. Sam książę pozostał do końca życia luteraninem.
Choć część potomków pozostała w Niemczech, to rodzina Sayn-Wittgenstein posiadała spore dobra ziemskie w Rosji aż do 1917 roku.
Zobacz też (de) Historia rodu książęcego Sayn
Kategoria:Urodzeni w 1799 Kategoria:Członkowie pruskiej Izby Panów Kategoria:Zmarli w 1866