Świadkowie Jehowy w Indiach – społeczność wyznaniowa w Indiach, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2023 roku 57 795 głosicieli, należących do 999 zborówZbory i grupy posługujące się językami używanymi w Indiach (oprócz j. angielskiego) działają również w Australii, Austrii, Bangladeszu, Barbadosie, Belgii, Brazylii, Chile, Curaçao, Cyprze, Fidżi, Francji, Gruzji, Hiszpanii, Holandii, Hongkongu, Jamajce, Japonii, Kanadzie, Korei Południowej, Malezji, Niemczech, Nikaragui, Nowej Zelandii, Pakistanie, Portugalii, Rosji, Sint Maarten, Sri Lance, Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii, Ukrainie, Włoszech, Wielkiej Brytanii i w Zambii.W związku z pandemią COVID-19 od 14 marca 2020 do 31 sierpnia 2022 roku działalność od domu do domu była zawieszona (prowadzona była listownie, telefonicznie, w formie elektronicznej, od 31 maja 2022 roku wznowiono publiczną działalność ewangelizacyjną). Od 1 kwietnia 2022 roku program uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa oraz zebrań zborowych przeprowadzany jest w formie hybrydowej: w Sali Królestwa i poprzez wideokonferencje. Do 31 grudnia 2022 roku wstrzymano organizowanie kongresów regionalnych i zgromadzeń obwodowych z osobistym udziałem obecnych. Ich program został zamieszczony w oficjalnym serwisie internetowym jw.org.; duża część z nich mieszka w stanie KeralaOkoło 2007 roku w stanie Kerala były 132 zbory („Przebudźcie się!”, kwiecień 2008, s. 25). Ponadto znaczna liczba Świadków Jehowy żyła w Bombaju – ponad 20 zborów, ponad 1700 głosicieli („Przebudźcie się!”, czerwiec 2007, s. 22).. W 2023 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zgromadziło się 166 521 osób. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje Biuro Oddziału w Rajanukunte koło Bangalore.
Historia Początki Działalność ewangelizacyjna Badaczy Pisma Świętego (jak do 1931 roku nazywali się Świadkowie Jehowy) została rozpoczęta na terenie dzisiejszych Indii w roku 1905. Wtedy to student hinduski S.P. Devasahayam (dla uproszczenia nazwany „Davey”), przebywający w Stanach Zjednoczonych, udał się na wykład biblijny C.T. Russella, prezesa Towarzystwa Strażnica i zainteresował się tym wyznaniem. Wkrótce powrócił do Madrasu, gdzie organizował tzw. grupowe studia biblijne, których liczba wynosiła 40. W tym samym okresie inny Hindus – A.J. Joseph, należący wtedy do Kościoła anglikańskiego, otrzymał pocztą książkę Russella „Pojednanie człowieka z Bogiem”, która zrobiła na nim wielkie wrażenie. Wraz ze swoim ojcem i kuzynem, zaczęli informować mieszkańców południowo-zachodnich Indii o nowo poznanej religii.
W roku 1912 Indie odwiedził C.T. Russell i przemawiał w takich miastach jak: Trivandrum, Nagarkoil, Kottarakkara, Keszaw Puram, Visakhapatnam, Kalkuta, Madras, Benares, Lucknow, Bombaj. Russell zadbał o to, by niektóre publikacje Towarzystwa Strażnica przełożono na języki: hindi, gudżarati, malajalam, marathi, telugu i tamilski. Później także na inne języki rodzime. Większość tych publikacji drukowano za oceanem i przywożono statkami. Spotkał się też z Adavimannathem J. Josephem, który w rezultacie rozmów z Russellem został pełnoczasowym głosicielem Królestwa. Tłumaczył publikacje Świadków Jehowy na język malajalam, którym posługuje się znaczna część Świadków Jehowy w Indiach. W roku 1924 sam wyruszył w 5800-kilometrową podróż po Indiach, wygłaszając wykłady biblijne. W roku 1914 w Indiach działało czterech kaznodziejów Towarzystwa Strażnica.
W 1916 roku w Indiach rozpoczęto wyświetlanie Fotodramy stworzenia oraz jej skróconej wersji pt. Dramat Eureka.
W 1926 roku na całym obszarze dzisiejszych Indii było mniej niż 70 głosicieli. W lipcu 1926 roku przybył do tego kraju – jako misjonarz – pochodzący z Wielkiej Brytanii Edwin Skinner, który przez następne 50 lat był tam koordynatorem powstałego wówczas Biura Oddziału. Indyjskie Biuro początkowo nadzorowało działalność ewangelizacyjną w Indiach, na Cejlonie, w Persji, Afganistanie i Birmie. Wraz z Edwinem Skinnerem przybył także jako misjonarz George Wright. Wkrótce obaj nadzorowali działalność głosicieli w Indiach, na Cejlonie, w Persji, Afganistanie i Birmie. Skinner odbywał liczne podróże misyjne po całym kraju – najpierw koleją, a potem specjalnie przystosowanym do tego samochodem. Początkowo głoszono głównie anglojęzycznym wyznawcom chrześcijaństwa. W 1928 roku 54 głosicieli z Trawankoru w Kerali, zorganizowało 550 zebrań publicznych, z których skorzystało około 40 000 osób.
W roku 1929 przybyło do Indii czterech kolejnych głosicieli z Wielkiej Brytanii. Trzech dalszych dotarło z Anglii do Bombaju w roku 1931. Podejmowali oni liczne wyprawy w różne rejony kraju, rozprowadzając publikacje religijne w j. angielskim i językach miejscowych, na które je tłumaczyli.
W roku 1938 w całym kraju było 273 głosicieli (w tym 18 pionierów) w 24 zborach.
W roku 1940 Claude Goodman, misjonarz pochodzący z Wielkiej Brytanii, poświęcił kilka miesięcy, żeby zainstalować maszynę drukarską i zapoznać się z jej obsługą, a kiedy już wszystko było gotowe, policjanci nasłani przez miejscowego maharadżę zarekwirowali urządzenia, a starannie posortowane czcionki – wymieszali. W tym samym roku skonfiskowano także prasę drukarską w Trivandrum, a 14 czerwca 1941 roku władze kolonialne wydały zarządzenie, zabraniające Świadkom Jehowy drukowania ich literatury oraz sprowadzania wydawnictw Towarzystwa do Indii i na Cejlon. 9 grudnia 1944 roku zakaz ten został oficjalnie uchylony.
Rozwój działalności thumb|240px|Jedna z indyjskich Sal Królestwa w stanie Kerala thumb|240px|Sala Królestwa w Kalady
Działalność misjonarska W roku 1947 do Indii przybyli pierwsi misjonarze – absolwenci Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead. Wkrótce przybyło kolejnych dziesięciu, a w następnych latach – wielu innych. W Tiruchirapalli otwarto jeden z domów misjonarskich. W związku z planowanym ogólnoświatowym rozwojem działalności Indie odwiedził również prezes Towarzystwa Strażnica, Nathan H. Knorr. W 1949 roku liczba głosicieli wynosiła 293, rok później 400, w roku 1951 – 500, a w roku 1957 – 1000.
Na początku lat 50. XX wieku w Bombaju utworzono pierwszy zbór Świadków Jehowy, posługujących się językiem kannada. Pod koniec lat 50. w wielu miejscach w kraju wyświetlano publicznie film Społeczeństwo Nowego Świata w działaniu.
W 1955 roku Dick Cotterill, absolwent Szkoły Gilead, został mianowany pierwszym nadzorcą obwodu w Indiach. Pełnił tę służbę aż do śmierci w roku 1988. W grudniu 1956 roku Nathan H. Knorr i Frederick W. Franz brali udział w zgromadzeniu w Bombaju, na które przybyło 1080 osób, a 65 zostało ochrzczonych. W roku 1957 pionierzy specjalni rozpoczęli działalność w języku konkani, dwa lata później powstał pierwszy zbór w tym języku. W roku 1960 po raz pierwszy powołano nadzorcę okręgu. Od roku 1966 obowiązuje zakaz przyjazdu do Indii zagranicznych misjonarzy Świadków Jehowy.
Drukowanie publikacji Na początku lat 60. XX wieku rząd indyjski wprowadził zakaz wwożenia wydawnictw religijnych w językach swego kraju, dlatego indyjscy Świadkowie Jehowy zaczęli drukować swoje publikacje na miejscu, w Indiach. Przez wiele lat korzystano w tym celu z usług drukarni komercyjnych.
Kongresy W 1956 roku w Bombaju odbyło się zgromadzenie.
W 1963 roku New Delhi było jednym z 27 miast kongresowych okołoziemskiego zgromadzenia pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina”. W dniach 6–11 sierpnia przybyli na zgromadzenie w tym mieście delegaci z 27 krajów, obecnych było 1296 osób, a 44 ochrzczono. W dniach 22–25 sierpnia program zgromadzenia przedstawiono również w mieście Coimbatore, gdzie obecnych było 365 osób, z których 14 ochrzczono.
W roku 1973 w Madrasie odbył się kongres pod hasłem „Boskie zwycięstwo”. 7 marca 1978 roku prawnie zarejestrowano oddział Towarzystwa Strażnica w Indiach. W dniach od 4 do 8 października 1978 roku w Bombaju odbył się kongres pod hasłem „Zwycięska wiara”.
W 1989 roku w 21 kongresach pod hasłem „Prawdziwa pobożność” zorganizowanych w 10 językach uczestniczyło ponad 15 tysięcy osób, a 545 z nich zostało ochrzczonych.
Kongresy regionalne odbywają się w 18 językach.
Zamach bombowy 29 października 2023 roku dokonano zamachu bombowego podczas kongresu regionalnego pod hasłem „Okazujcie cierpliwość!” zorganizowanego w Zamra International Convention Centre w Kalamassery koło Koczin. Osiem osób zginęło, a co najmniej 55 osób zostało rannych.
4 listopada 2023 roku indyjskie Biuro Oddziału zorganizowało specjalne spotkanie dla 21 zborów uczestniczących w kongresie, na którym doszło do eksplozji. Z programu w miejscowej Sali Królestwa skorzystało prawie 200 osób, a kolejnych 1300 osób za pośrednictwem wideokonferencji, nagranie udostępniono też rannym osobom, które pozostały w szpitalu.
Wzrost liczby głosicieli W 1959 roku było 1514 głosicieli, a w 1963 roku – 2000. W 1981 roku liczba indyjskich Świadków Jehowy przekroczyła 5000 osób.
W 1990 roku mniej więcej połowa głosicieli posługiwała się językiem malajalam. W 2009 roku przekroczono liczbę 30 tysięcy głosicieli, a w roku 2014 – 40 tysięcy.
W 2002 roku ogólnokrajowa telewizja wyświetliła film zrealizowany przez Świadków Jehowy Biblia – jej siła oddziaływania. W latach 2004–2014 zbudowano 168 Sal Królestwa.
W 2020 roku liczba głosicieli wyniosła 53 105.
Filia Szkoły Gilead W roku 1983 w indyjskim Biurze Oddziału zorganizowano dwa dziesięciotygodniowe kursy filii Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead, z udziałem 46 studentów – pionierów specjalnych.
Akcje pomocy humanitarnej W październiku 2013 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez cyklon Phailin.
W 2015 roku jako jedni z pierwszych zorganizowali pomoc dla poszkodowanych przez trzęsienie ziemi w Nepalu.
W sierpniu 2017 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez osuwiska w południowo-zachodnich Indiach, we wrześniu 2017 roku przez powodzie, a w listopadzie 2018 roku przez cyklon Gaja.
W 2020 roku w związku z pandemią COVID-19 powołano Komitety Pomocy Doraźnej, które najbardziej potrzebującym dostarczają żywność i podstawowe lekarstwa oraz pomagają znaleźć szpitale, w których są wolne łóżka.
Sytuacja prawna 11 sierpnia 1986 roku indyjski Sąd Najwyższy orzekł, że nie można zmuszać dzieci Świadków Jehowy do śpiewania hymnu państwowego. Orzeczenie to weszło do programu nauki na zajęciach z prawa konstytucyjnego na wydziałach prawa. Wciąż odwołują się do niego periodyki prawnicze i artykuły prasowe, uznając ten słynny wyrok za precedens w kwestii tolerancji w Indiach.
W ostatnich latach indyjscy głosiciele padali ofiarą ataków. Dochodzi do przypadków pobicia i gróźb pozbawienia wolności, przy braku reakcji ze strony policji. W wielu rejonach kraju dochodziło do publicznego palenia literatury religijnej. Świadkowie Jehowy są również niejednokrotnie aresztowani za swą działalność religijną.
27 stycznia 2014 roku Państwowa Komisja Praw Człowieka Stanu Karnataka potwierdziła, że policja naruszyła prawa wolności wyznania Świadków Jehowy i zasądziła dla nich odszkodowania pieniężne.
Wydawanie publikacji w miejscowych językach W 1974 roku w języku konkani wydano Chrześcijańskie Pisma Greckie w Przekładzie Nowego Świata (Nowy Testament), a w roku 2006 — całą Biblię.
W 2009 roku wydano Chrześcijańskie Pisma Greckie w Przekładzie Nowego Świata (Nowy Testament) w języku hindi, kannada, malajalam i tamilskim, a w 2011 roku w języku pendżabskim.
W 2015 roku wydano Chrześcijańskie Pisma Greckie w Przekładzie Nowego Świata (Nowy Testament) w języku urdu, a w 2016 roku w języku gudżarackim, marackim i telugu oraz pełne wydanie Biblii w tym przekładzie w języku hindi, malajalam i tamilskim.
Od 2016 roku regularnie ukazują się publikacje w języku orija.
14 kwietnia 2018 roku opublikowano wydanie Ewangelii według Marka w Przekładzie Nowego Świata w indyjskim języku migowym. Wydanie Chrześcijańskich Pism Greckich (Nowy Testament) w tym języku ogłoszono 30 stycznia 2022 roku.