Mercedes-Benz Sprinter

Mercedes-Benz Sprinter – samochód dostawczy klasy wyższej i lekki samochód ciężarowy o DMC do 8,75 tony produkowany pod niemiecką marką Mercedes-Benz od 1995 roku. Od 2018 roku produkowana jest trzecia generacja modelu.

Pierwsza generacja

thumb|225px|left|Mercedes-Benz Sprinter I – tył thumb|225px|left|Mercedes-Benz Sprinter I po liftingu thumb|225px|left|Mercedes-Benz Sprinter I – tył po liftingu thumb|225px|left|amerykański Freightliner Sprinter I

Mercedes-Benz Sprinter I został zaprezentowany po raz pierwszy w 1995 roku.

Jest to pierwszy samochód dostawczy firmy Mercedes-Benz, który otrzymał nazwę własną, w przeciwieństwie do jego poprzednika T1, noszącego wyłącznie tradycyjne oznaczenia liczbowe, oznaczające (w przybliżeniu) masę całkowitą (zaokrąglaną z niedomiarem, np. 3,5 - tonowy jako 3XX D) oraz moc silnika w KM. Premiera i wdrożenie na europejski i światowy rynek nastąpiły w 1995 roku równocześnie z powołaniem do życia Mercedes-Benz Vans, oddzielnej jednostki organizacyjnej koncernu, zaangażowanej w produkcję pojazdów dostawczych.

Sprinter z 1995 roku wyróżniał się sylwetką klasycznego samochodu dostawczego, jaka stała się popularna szczególnie po wprowadzeniu w 1986 roku Forda Transita z opływową przednią częścią, w której całkowicie mieści się silnik – starzejący się na początku lat dziewięćdziesiątych, a przez to tracący swą pozycję rynkową Mercedes-Benz T1 miał silnik częściowo w kabinie, co skutkowało hałasem, a jego przód składał się z krótkiej, kanciastej maski, zapewniającej ograniczony dostęp do silnika i, wraz z całą powierzchnią czołową, zwiększone zużycie paliwa.

Od początku istnienia modelu oferta obejmowała 3 rozstawy osi, dwie wysokości dachu w furgonach, dwie długości kabin w podwoziach (podwójna mieściła 7 osób) oraz wersje kombi mieszczące do 9 osób z kierowcą. Takie same co do rozmiarów wersje nadwozia posiadał też Volkswagen LT.

Dostępne przeszklone furgony wykorzystywane były do zabudowy autobusów, mieszczących 13, 16 lub 19 osób. Deska rozdzielcza posiadała cyfrowy licznik kilometrów w dolnej części prędkościomierza. Po jego prawej stronie zlokalizowano analogowy zegar; za dopłatą montowano w jego miejscu obrotomierz ze zintegrowanym mniejszym zegarem. Przewidziano już manualną klimatyzację, a także poduszkę powietrzną dla kierowcy.

W 1995 roku pojawił się też samochód kempingowy Sprinter James Cook, posiadający toaletę, dużą kuchnię oraz 4 miejsca do spania. Rok 1998 przyniósł wersję 4X4, dostępną jednak tylko do modeli od 3,5 t, także jako James Cook. Sprintera 1. generacji napędzał jeden z dwóch silników wysokoprężnych. Pierwszy z nich, wolnossący, opierał się jeszcze na konstrukcji, wprowadzonej w 1989 roku w modelu T1 i osiągał 78 KM z pojemności 2,3 l. Znanego z Klasy E oraz Klasy G 2,9 - litrowego turbodiesla regulowano na dwie moce: 102 oraz 122 KM; słabszą wersję wprowadzono w 1996 roku. Poza nimi dostępny był także 2,3-litrowy silnik benzynowy o mocy 143 KM. Każda z jednostek była dostępna także z automatyczną skrzynią biegów. Wszystkie koła wyposażono w hamulce tarczowe. Na wielu rynkach standardem był ABS oraz ASR.

Sprintera sprzedawano w 5 wersjach, zróżnicowanych pod względem ładowności. Oznaczenie wewnętrzne typoszeregu W901 oznacza wersję o dopuszczalnej masie całkowitej 2,59 t, W902 — 2,8 t, W903 — 3,5 t, zaś W904 — 4,6 t z bliźniaczym ogumieniem tylnej osi, dostępną tylko dla dwóch większych rozstawów osi. Z kolei najdłuższe samochody nie mogły mieć dopuszczalną masę całkowitą 2,59 lub 2,8 t. 3,5-tonowego Sprintera można było zamówić w wersji o dopuszczalnej masie całkowitej obniżonej do 3,2 t. (także z najdłuższym rozstawem osi) oraz podwyższonej do 3880 kg. Tę ostatnią często wykorzystywały firmy, zabudowujące autobusy powyżej 16 miejsc siedzących.

Mercedes-Benz Sprinter zdobył nagrodę Samochodu Dostawczego Roku 1995.

Lifting Wprowadzone na początku 2000 r. zmiany w wyglądzie zewnętrznym dotyczyły przede wszystkim przedniej części: znak gwiazdy „wcinający się” w maskę, nowe reflektory z gładkim szkłem, otwory wlotu powietrza turbosprężarki w okolicy prawego bocznego kierunkowskazu. W kabinie istotne było przeniesienie dźwigni zmiany biegów na środkową konsolę, a także przeprojektowanie deski rozdzielczej. Na liście opcji pojawiła się poduszka powietrzna dla pasażera, później także poduszki nadokienne (Windowbag), czyli kurtyny powietrzne (dostępne od marca 2001 r.). Nowa deska rozdzielcza miała już seryjny obrotomierz oraz cyfrowy zegar.

Najistotniejsze zmiany dotyczyły jednak silników. Niezmieniona pozostała tylko jednostka benzynowa. Diesle stosowane w poprzednich modelach zostały wycofane, natomiast ich miejsce zajęły silniki CDI, montowane od 1998 r. w osobowych Mercedesach. Stosowany do dziś 4-cylindrowy motor o pojemności 2148 cm³ występował w trzech wersjach mocy: 82, 109 i 129 KM. Silnik 5-cylindrowy 2,7 CDI rozwijał 156 KM, istotny był także jego moment obrotowy, wynoszący 330 Nm. Dzięki układowi Assyst, oceniającemu jakość oleju, przebiegi międzyobsługowe sięgały 40 000 km. Nowa skrzynia biegów Sprintshift, w przeciwieństwie do większości automatycznych konstrukcji, powodowała zmniejszenie zużycia paliwa i była dostępna także w wersjach 4X4. Poza nią ciągle dostępny był klasyczny „automat”.

W 2001 r. pojawił się 6 - tonowy Sprinter (rzeczywista DMC 5990 kg) o oznaczeniu W905, dostępny wyłącznie ze średnim lub długim rozstawem osi jako podwozie pod zabudowę, także z podwójną kabiną. Występował tylko z najmocniejszym silnikiem (jako 616 CDI). Pozwalał głównie na tworzenie platform pomocy drogowej, zdolnych do przewozu blisko 3 - tonowych pojazdów, wywrotek o większej ładowności niż model o DMC 4600 kg, a także zabudów specjalnych, w wersji 4X4 również dla wojska. Można go było także zamówić w wersji 5 - tonowej (o obniżonej ładowności, nie noszącej jednak oznaczenia 516 CDI). W tym samym roku można było nabyć Sprintera na rynku amerykańskim pod marką Freightliner; później (w 2003 r.) pojawił się także Dodge Sprinter.

Drugi lifting Najbardziej zauważalną zmianą, wprowadzoną w końcu 2002 roku jest osłona silnika okrągłymi otworami oraz ramką w kolorze nadwozia. Poza tym zastosowano przezroczyste klosze lamp tylnych kierunkowskazów. Rok 2003 przyniósł opcyjny system ESP, zaprezentowany w tym samochodzie dostawczym już na wystawie IAA 2002, którego skuteczność ograniczało jedynie skalibrowanie do określonej masy, rozstawu osi oraz wysokości dachu pojazdu, w którym był zamontowany. Sprinter pozostawał jednak pierwszym samochodem dostawczym, w którym ten system się pojawił (w tym samym roku wprowadzono go seryjnie do nowego Mercedesa Vito).

Na Salonie Pojazdów Użytkowych IAA Hanower 2004 zaprezentowano hybrydowego Sprintera w dwóch wersjach. Model 311 CDI miał automatyczną skrzynię biegów, a 109-konny silnik Diesla uzupełniał elektryczny o mocy 70kW. Dodatkowa masa podzespołów tej wersji, z bateriami NiMH wynosiła 350 kg; w przypadku zastosowania baterii litowo-jonowych 160 kg. Wersja bez możliwości ładowania baterii z zewnątrz miała 30-kilowatowy silnik elektryczny; dodatkowa masa układu wynosiła jedynie 100kg, jednak zasięg zmalał do maks. 4 km. Hybrydowy Sprinter z silnikiem wysokoprężnym trafił do Kansas City, wersja benzynowa została przeznaczona na rynek Kalifornii, gdzie ogranicza się stosowanie diesli.

W sumie wyprodukowano ponad 1,3 miliona Sprinterów 1. generacji w zakładach w Düsseldorfie, González Catán (w aglomeracji Buenos Aires), a także w montowniach w Chinach (Fuzhou) i Wietnamie – Ho Chi Minh.

Sprinter Classic Produkcja została wznowiona w Rosji, w Jarosławiu nad Wołgą, pod nazwą Sprinter Classic. Powstający we współpracy z rosyjskim GAZ-em pojazd to pierwsza, poliftingowa generacja dostawczego Mercedesa, mająca być w Rosji świetną alternatywą dla najnowszego wydania, niestety zbyt drogiego jak na tamtejsze warunki. Tańszym, a jednocześnie mniej skomplikowanym pojazdem Mercedes chce podbić rosyjski rynek aut dostawczych. Maszyna dostępna w dwóch wersjach nadwoziowych – jako blaszany furgon z dwoma rozstawami osi (3550 oraz 4025 mm) lub w wydaniu osobowym przystosowanym do przewozu od 16 do 20 osób. Niezależnie od nadwozia, pod maską pojazdu może pracować wyłącznie 109-konny diesel o oznaczeniu 311CDI. Co ważne, każdy egzemplarz niemiecko-rosyjskiego dostawczaka ma na pokładzie standardowy system ESP, natomiast wyposażenie opcjonalne można dokupować w kilku pakietach.

Dane techniczne Rozstaw osiObjętość ładowni (z dachem wysokim)Długość ładowniDługość pojazduŚrednica zawracania3000 mm 7 m³ (8,1 m³)2515 mm4890 mm11,2 m3550 mm 9,1 m³ (10,4 m³)3265 mm5640 mm12,8 m4025 mm (13,4 m³)4215 mm6590 mm14,3 m

Szerokość pojazdu bez lusterek wynosi 1933 mm, wysokość bez obciążenia 2365 mm (2590 mm z dachem wysokim), wysokość wnętrza ładowni 1630 mm (1860 mm).

SilnikPojemnośćMoc maksymalnaMaks. moment obrotowyOM 601: 208D 308D 408D 2299 cm³79 KM (58 kW)152 NmOM 602: 210D 310D 410D 2874 cm³102 KM (75 kW)220 NmOM 602: 212D 312D 412D 2874 cm³122 KM (90 kW)280 NmM 111: 214 314 414 2295 cm³143 KM (105 kW)215 Nm

Silnik: układ i liczba cylindrów; oznaczenie wewn. MB i modeliPojemność skokowaMoc maksymalnaMaks. moment obrotowyŚrednie zużycie paliwa dla modelu o DMC 3,5 t2.2 CDI R4 OM 611: 208 CDI 308 CDI 408 CDI 2148 cm³82 KM (60 kW) przy 3800 obr./min200 Nm przy 1400 - 2600 obr./min9,6 l/100 km2.2 CDI R4 OM 611: 211 CDI 311 CDI 411 CDI 2148 cm³109 KM (80 kW) przy 3800 obr./min270 Nm przy 1400 - 2400 obr./min8,6 l/100 km2.2 CDI R4 OM 611: 213 CDI 313 CDI 413 CDI 2148 cm³129 KM (95 kW) przy 3800 obr./min300 Nm przy 1600 - 2600 obr./min8,1 l/100 km2.7 CDI R5 OM 612: 216 CDI 316 CDI 416 CDI 616 CDI 2685 cm³156 KM (115 kW) przy 3800 obr./min330 Nm przy 1400 - 2400 obr./min8,7 l/100 km2.3 R4 M 111: 214 314 414 2295 cm³143 KM (105 kW) przy 5000 obr./min215 Nm przy 3200 - 4700 obr./min12,6 l/100 km

Średnica cylindra silników CDI wynosi 88 mm, skok tłoka 88,4 mm; silnik 2.7 CDI powstał przez dodanie jednego cylindra.

Druga generacja

thumb|225px|left|Mercedes-Benz Sprinter II – tył thumb|225px|left|Mercedes-Benz Sprinter II po liftingu thumb|225px|left|amerykański Freightliner Sprinter II

Mercedes-Benz Sprinter II został zaprezentowany po raz pierwszy w 2006 roku.

Przedseria II generacji Sprintera została wyprodukowana w 2006 roku i pokazana na wystawie RAI Amsterdam wraz z bliźniaczym Volkswagenem Crafterem. Już wtedy pokazano, że nowy model będzie obejmować DMC od 3 do 5 ton, a poza nimi pojawi się wersja o obniżonej masie całkowitej do 4,6 t z ogumieniem pojedynczym tylnej osi Super Single, dzięki któremu łatwiej załadować tylnymi drzwiami paletę do furgonu, a także rozplanować miejsca przy zabudowie autobusu – wszystko dzięki ok. 1300 mm szerokości między wnękami kół tylnych. Nie jest to jedyną zaletą tego rozwiązania (inne to np. mniejsza masa i opory toczenia), dlatego 4600 kg DMC i ogumienie pojedyncze tylnego mostu mogą mieć także podwozia pod zabudowę (oraz z fabryczną skrzynią ładunkową).