Henry Meige (ur. 11 lutego 1866 w Moulins-sur-Allier, zm. 29 września 1940) – francuski lekarz neurolog.
Henri Meige uczył się medycyny od Jeana-Martina Charcota w Paryżu. Dyplom lekarza otrzymał w roku śmierci Charcota, w 1893. Otrzymał pracę w Hôpital de Salpêtrière i w École de Beaux-Arts, w latach 20. został profesorem.
Pierwsze prace naukowe Meige'a napisane wspólnie z Édouardem Brissaudem dotyczyły zmian kostnych w przebiegu akromegalii. Brissaud i Meige doszli do wniosku, że gigantyzm obserwowany przed osiągnięciem dojrzałości i akromegalia ludzi dorosłych mają wspólną przyczynę i są w zasadzie jedną chorobą. Podczas I wojny światowej Meige i Pierre Marie badali neuropatie. W 1902 wspólnie z Eugène Feindelem opisali szczegółowo tiki, uznane przez Meige'a za objawy uszkodzenia układu pozapiramidowego, inaczej niż uważał Charcot.
Meige był redaktorem "Nouvelle iconographie de la Salpêtrière" i "Schriftleiter of the Revue Neurologique".
Wybrane prace Etude sur certains névropathes voyageurs. Paris, 1893. Meige H, Feindel E. Les tics et leur traitement. Paris, 1902. Tics. Paris, 1905.
Bibliografia Henry Meige, M.D., 1866-1940. Journal of Nervous & Mental Disease 94, s. 524 (1941)
Linki zewnętrzne
Kategoria:Francuscy neurolodzy Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1940