Instytucjonalizacja międzynarodowa w ogólnym rozumieniu jest to dążenie określonych uczestników do ustanowienia więzów interakcji i komunikowania dla wspólnego rozwiązywania pojawiających się nowych problemów międzynarodowych.
W rozumieniu praktycznym, od początku XIX wieku, instytucjonalizacja międzynarodowa realizowana była przez tworzenie różnorodnych instytucji międzynarodowych, m.in.: konferencje międzynarodowe (np.: Kongres wiedeński – 1814-1815) tworzenie organizacji międzynarodowych (międzyrządowych i pozarządowych) od połowy XIX wieku, a zwłaszcza po 1945 r.,
Procesy instytucjonalizacji obejmują stosunki: a) bilateralne (dwustronne), b) wielostronne, c) regionalne, d) sojusze, e) wspólnotowe, f) różne inne dziedziny życia międzynarodowego.
Cechą charakterystyczną instytucjonalizacji międzynarodowej od końca XX i początku XXI wieku jest uzupełnianie interakcji instytucji międzyrządowych przez działalność organizacji i interakcji pozarządowych. Zjawisko to (wzrost udziału aktywności organizacji pozarządowych) jest wynikiem globalizacji. Uzupełnianie instytucjonalizacji międzynarodowej przez udział organizacji pozarządowych powoduje przyspieszenie interakcji międzynarodowych pod względem ilościowym i jakościowym.
Kategoria:Teoria stosunków międzynarodowych Kategoria:Socjologia polityki