Przewlekła zapalna poliradikuloneuropatia demielinizacyjna (, CIDP) – przewlekła choroba autoimmunologiczna powodująca demielinizację pni, korzeni i splotów nerwowych.
Występowanie Choroba występuje rzadko, pojawia się najczęściej w 4. dekadzie życia. Do tej pory opisano jej wystąpienie przy następujących chorobach: powikłania poszczepienne po zakażeniach (np. wirusowe zapalenie wątroby B AIDS nowotwory złośliwe nadczynność tarczycy cukrzyca kolagenozy miastenia kłębuszkowe zapalenie nerek
Objawy i rozpoznanie Objawy choroby rozwijają się powoli. Stopniowo pojawiają się następujące objawy: niedowład – wiotki niedowład kończyn górnych i dolnych, rzadko również mięśni twarzy; objawy czuciowe – głównie zaburzenia czucia powierzchownego dystalnych odcinków kończyn, parestezje, z czasem dołączają się również zaburzenia czucia głębokiego i wibracji; zniesienie odruchów głębokich. Choroba ma zazwyczaj przebieg wieloletni z zaostrzeniami i okresami poprawy klinicznej.
Rozpoznanie ustala się na podstawie przebiegu klinicznego oraz badań dodatkowych: ENG wykazuje zwolnienie szybkości przewodzenia, wydłużenie latencji w co najmniej dwóch nerwach, brak fali F; badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, w którym stwierdza się podwyższenie ilości białka (rozszczepienie białkowo-komórkowe, charakterystyczne również dla ostrej polineuroradikulopatii zapalno-demielinizacyjnej).
Leczenie W leczeniu stosuje się glikokortykosteroidy, najczęściej dożylnie metyloprednizolon. W cięższych przypadkach stosuje się plazmaferezy. W terapii podtrzymującej podaje się prednizon doustnie oraz wlewy immunoglobulin – początkowo co 3–4 tygodni, później rzadziej w zależności od objawów. Poza tym stosuje się leki immunosupresyjne, takie jak azatioprynę, cyklofosfamid lub cyklosporynę A.
Rokowanie Choroba ustępuje całkowicie w 40% przypadków, w 50% pozostawia niewielkie ubytki neurologiczne.
Przypisy
Bibliografia "Choroby wewnętrzne" pod red. A. Szczeklika, str. 1953
Kategoria:Choroby autoimmunologiczne Kategoria:Choroby demielinizacyjne