mały|Wagon piętrowy Goerlitz Bmnopux eksploatany przez Polregio w Polsce, stoi na stacji Opole Główne mały|Wagon piętrowy wyprodukowany przez Bombardier w Niemczech, szeroko używany do pociągów międzyregionalnych (S-Bahn w Rostocku) Wagon piętrowy – rodzaj wagonu kolejowego, który ma dwa poziomy zakwaterowania pasażerskiego w przeciwieństwie do jednego, zwiększając pojemność pasażerów (do 57% na wagon w skrajnych przypadkach).
Zastosowanie wagonów piętrowych, tam gdzie jest to wykonalne, może rozwiązać problemy z zapewnieniem zdolności przewozowej potoków pasażerskich bez ponoszenia kosztów infrastrukturalnych, takich jak dłuższe pociągi (które wymagają dłuższych peronów stacji), zwiększenie częstotliwości kursowania pociągów (na co mogą nie pozwolić wymagania dotyczące sygnalizacji lub bezpieczeństwa) lub konieczność dobudowy dodatkowych torów czy nawet całych linii kolejowych.
Pociągi piętrowe są uważane za bardziej energooszczędne i mogą mieć niższy koszt eksploatacji na pasażera. Wagon piętrowy może przewozić nawet do dwóch razy więcej pasażerów niż zwykły wagon, natomiast masa i koszt takiego wagonu jest niższy, niż dwóch zwykłych wagonów. Jednak wymiana pasażerów na każdej stacji może trwać dłużej, ponieważ więcej osób wejdzie i wyjedzie z każdego wagonu. Wydłużony czas postoju sprawia, że są one najbardziej popularne na trasach dalekobieżnych, które mają mniej zatrzymań (i mogą być popularne wśród pasażerów za oferowanie lepszego widoku).
Wagony piętrowe nie mogą być używane na starszych systemach kolejowych o niskich skrajniach, w szczególności na większości torów Wielkiej Brytanii. Nowe linie budowane są już tam jednak tak, aby umożliwić korzystanie z pociągów piętrowych w przyszłości.
Historia Wagony piętrowe pochodzą co najmniej już w drugiej połowie XIX wieku. We Francji kilkaset wagonów voitures à impériale z miejscami do siedzenia na dachu było w eksploatacji przez Chemins de fer de l'Ouest, Chemins de fer de l'Est i Chemins de fer du Nord do 1870 roku przez ponad 2 dekady; górne piętro był otwarte po bokach, z lekkim dachem lub markizą nad siedzeniami. W latach 60. XIX wieku M.J.B. Vidard wprowadził piętrowe wagony na Chemins de fer de l'Est; była to konstrukcja z pełnym pudłem, oknami i drzwiami. Podłogę na niższej kondygnacji opuszczono, aby utrzymać środek ciężkości na niskim poziomie. Wagony Vidarda miały całkowitą wysokość , ale przedział w dolnej części wagonu miał tylko wysokości. Wagony te mogły przewozić 80 osób w trzeciej klasie, miały dwie osie i ważyły 13 ton z pełnym kompletem pasażerów. Pierwsze w pełni stalowe wagony piętrowe Chemins de fer de l'État są wczesnym przykładem wagonów piętrowych.
Chicago, Burlington and Quincy Railroad przystosował wagony galeryjne do eksploatacji aglomeracyjej w okolicy Chicago w Rozwiązanie okazało się skuteczne i doprowadziło Atchison, Topeka and Santa Fe Railway do wprowadzenia dalekobieżnych wagonów piętrowych Hi-Level na pociągi aerodynamiczne El Capitan relacji Chicago-Los Angeles w 1954 roku. mały|Pociąg piętrowy w Sydney W Sydney w Australii pierwsze 120 piętrowe wagony doczepne weszły do eksploatacji w 1964 roku, będąc włączane do zwykłej konfiguracji ośmiu wagonów stosowanej w Sydney, połączonej z istniejącymi jednopiętrowymi wagonami silnikowymi. W cztery eksperymentalne piętrowe wagony silnikowe weszły do eksploatacji, w wyniku czego powstał pierwszy na świecie w pełni piętrowy elektryczny zespół trakcyjny pociąg pasażerski.
Zobacz też
autobus piętrowy tramwaj piętrowy
Przypisy
Kategoria:Wagony osobowe