lub (z ang. „bezpieczeństwo przez niejawność”) – przykład praktyk stosowanych w bezpieczeństwie teleinformatycznym, którego istotą jest ukrywanie detali dotyczących implementacji, formatów i protokołów przed potencjalnymi adwersarzami. Osoby stosujące tę technikę zakładają, że nawet jeśli system posiada luki, nieznajomość błędów utrudnia przeprowadzenie ataku. W środowiskach kryptograficznych i bezpieczeństwa jest powszechnie uważane za podejście błędne, które obniża, zamiast podwyższać, bezpieczeństwo systemu.

Przykłady Oyster Card Oyster Card to bezdotykowa karta elektroniczna w standardzie Mifare wydawana przez Transport for London – firmę zarządzającą londyńskim systemem transportu miejskiego. Grupa naukowców z Uniwersytetu w Nijmegen pokazała, że jej zabezpieczenie jest łatwe do przełamania. Producent procesora – firma NXP Semiconductors – nazwał ujawnienie tej informacji „nieodpowiedzialnym” i wystąpił do sądu o wydanie zakazu publikacji, aby w ten sposób ochronić interesy swoich klientów. Wniosek ten został odrzucony, a The Guardian opublikował artykuł Bruce’a Schneiera sugerujący, że ujawnienie metody ataku przyniesie długofalowe korzyści dla bezpieczeństwa publicznego.

Fetchmail Eric Raymond, w eseju The Cathedral and the Bazaar, opisał na przykładzie jednego z programów swojego autorstwa. Fetchmail jest narzędziem, które automatyzuje proces pobierania poczty elektronicznej ze zdalnych serwerów POP3 lub IMAP. Dane konta pocztowego podane są w pliku konfiguracyjnym. Użytkownicy programu wielokrotnie prosili o dodanie możliwości szyfrowania hasła, aby osoba mająca dostęp do pliku konfiguracyjnego nie mogła odczytać hasła. Eric argumentował, że właściwą metodą ochrony hasła jest uniemożliwienie dostępu do pliku konfiguracyjnego (poprzez odebranie prawa do odczytu pozostałym użytkownikom) i odmówił implementacji złudnego zabezpieczenia.

Krytyka Najczęściej stosowanym argumentem krytyków jest (sformułowana w 1883) zasada Kerckhoffsa. Mówi ona, że system kryptograficzny powinien być bezpieczny nawet wtedy, gdy wszystkie szczegóły jego działania – oprócz klucza – są znane. Na tę zasadę powołał się w podręczniku Security Engineering, dyskutując kwestię otwartości w systemie zarządzania nuklearnego:

Claude Shannon sparafrazował tę zasadę jako „wróg zna system”, a Bruce Schneier we wstępie do swojego podręcznika Applied Cryptography stawia pojęcie niejawności w opozycji do bezpieczeństwa:

Kontrargumenty Choć poleganie wyłącznie na niejawności nie gwarantuje bezpieczeństwa, utrzymanie konstrukcji systemu w tajemnicy może być rozsądną taktyką realizującą jedną z warstw strategii wielopoziomowych zabezpieczeń (z ) i może zmniejszyć groźbę wykorzystania luk systemu.

Taktyka niejawności może również służyć do stworzenia pułapki (honeypot), który przyciągnie uwagę atakującego do nieistotnych części systemu oraz umożliwi poznanie taktyki i strategii ataków.

Zobacz też głębokie ukrycie bezpieczeństwo teleinformatyczne full disclosure zaciemnianie kodu

Przypisy

Kategoria:Bezpieczeństwo komputerowe