thumb|200px|Grób na cmentarzu Rakowickim Osyp Nazaruk (ur. 31 sierpnia 1883 w Buczaczu, zm. 31 marca 1940 w Krakowie) – ukraiński działacz społeczny i polityczny, doktor praw, znany adwokat, pisarz, dziennikarz i publicysta.
Życiorys mały|190px|Grobowiec rodziców O. Nazaruka Urodził się w rodzinie rzemieślniczej: ojciec Tadej był kuśnierzemZostał pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarze nagórzańskim niedaleko od cerkwi parafialnej pw. św. Michała Archanioła w Nagórzance, obecnie dzielnicy Buczacza..
Osyp studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego i Uniwersytecie Wiedeńskim zdając trzy egzaminy państwowe i w 1912 doktorat praw na Uniwersytecie Wiedeńskim. Aplikację adwokacką odbył w kancelarii Jewhena Petruszewycza w Skolem.
W latach 1905–1919 był członkiem zarządu Ukraińskiej Partii Radykalnej.
25 lutego 1909 «prowodyr ruskich radykałów» Osyp Nazaruk, oskarzony o przekroczenia § 305 Ustawy karnej i § 5 Ustawy wyborczej (m.in. za pochwalenie czynu Siczynskiego i grożenie pogromemNazaruk przed sądem. „Kurjer Lwowski”. 69, s. 4, 11 lutego 1909.) został skazany na 10 dni aresztu z zamianą na 160 koron grzywny (bronił go adwokat dr Mosler z Monasterzysk)Z Izby sądowej. „Kurjer Stanisławowski”. 1225, s. 3, 28 lutego 1909...
Po wybuchu I wojny światowej 6 sierpnia 1914 wstąpił ochotniczo do Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych. Od maja 1915 korespondent pism Związku Wyzwolenia Ukrainy. Od kwietnia 1916 podchorąży w 1 pułku USS.
Od października 1918 był członkiem Ukraińskiej Rady Narodowej ZURL. Przebywał na Ukrainie naddnieprzańskiej, był szefem Biura Prasy i Propagandy (na prawach ministerstwa) w rządach Wołodymyra Czechowskiego i Serhija Ostapenki (grudzień 1918-kwiecień 1919). Od lutego do maja 1919 współredagował w Stanisławowie gazetę 6 czerwca 1919 objął kierownictwo Biura Prasowego przy Naczelnym Dowództwie Ukraińskiej Armii Halickiej. W połowie listopada 1919 wraz z rządem Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej udał się na emigrację do Wiednia. W sierpniu 1922 wyjechał do Kanady jako przedstawiciel rządu ZURL, po jego rozwiązaniu 15 marca 1923 przeniósł się do USA. Pracował jako publicysta prasy ukraińskiej. Pod wpływem korespondencji z Wiaczesławem Łypynskym stał się monarchistą, zwolennikiem hetmańców. W końcu lipca 1927 powrócił do Europy i do Lwowa. Współpracował z Ukraińską Organizacja Chrześcijańską, był również członkiem Komitetu Kontaktowego, jako przedstawiciel greckokatolickiego biskupa stanisławowskiego Hryhorija Chomyszyna. Od 1928 prowadził praktykę adwokacką we Lwowie, od 1938 własną kancelarię.
Po agresji ZSRR na Polskę i okupacji Lwowa przez Armię Czerwoną, 2 października 1939 przeniósł się do niemieckiej strefy okupacyjnej – do Warszawy, a w początkach 1940 do Krakowa, gdzie zmarł (na atak serca podczas obiadu w swego przyjaciela TrochymenkiIwan Kedryn-Rudnycki: Життя – події – люди. Ню Йорк: Видавнича кооператива «Червона Калина», 1976, s. 76. .).
Pochowany na cmentarzu Rakowickim, kwatera XXXIV, rząd zachodni, miejsce 25.
Przypisy
Bibliografia O. Rublow: Назарук Осип Тадейович. W: Encykłopedija istoriji Ukrajiny. Redkol.: W. A. Smolij (hołowa) ta in., PAN Ukrajiny, instytut istoriji Ukrajiny. T. 7 : Мл – О. Kijów: Wyd. Naukowa dumka, 2009, s. 161. . Listy Wiaczesława Łypynskiego do Osypa Nazaruka (1921-1930). Lwiw: Lwiwśka naukowa biblioteka im. W. Stefanyka NAN Ukrajiny, 2004.
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wiedeńskiego Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego Kategoria:Adwokaci II Rzeczypospolitej Kategoria:Członkowie Ukraińskiej Rady Narodowej w latach 1918–1919 Kategoria:Ludzie urodzeni w Buczaczu Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Ukraińscy adwokaci Kategoria:Ukraińscy dziennikarze Kategoria:Ukraińscy politycy Kategoria:Ukraińscy publicyści Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli na zawał serca Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze Ukraińskich Strzelców Siczowych