Ludwik Karol Filip Rafał Orleański (ur. 25 października 1814 w Paryżu, zm. 26 czerwca 1896 w Wersalu) – francuski arystokrata, członek domu panującego Królestwa Francuzów jako syn Ludwika Filipa I, od 1830 książę Nemours.
Życiorys Urodził się jako drugi syn Ludwika Filipa (1773–1850), księcia Orleanu, i jego żony Marii Amelii (1782–1866), księżniczki (królewny) Obojga Sycylii. Posiadał liczne rodzeństwo. Poza starszym Ferdynandem Filipem (1810–1842) miał czterech młodszych braci: Franciszka (1818–1900), Karola (1820–1828), Henryka (1822–1897) i Antoniego (1824–1890), jak też tyle samo sióstr: starsze Ludwikę Marię (1812–1850) i Marię (1813–1839), oraz młodsze Franciszkę (1816–1818) i Klementynę (1817–1907). Dzieciństwo spędził mieszkając w Palais-Royal.
W 1826, w wieku 12 lat, został mianowany pułkownikiem z przydziałem do 1 reg. szaserów. W 1829–1833 uczęszczał do Liceum Henryka IV. W 1830, kiedy to jego ojciec objął tron króla Francuzów, uzyskał dziedziczny tytuł rodowy księcia Nemours, co pozwoliło mu wejść w skład parostwa. Dwukrotnie rozważano jego kandydaturę do objęcia rządów w obcych krajach, w 1825–1832 Grecji, a w 1831 Belgii.thumb|left|230px|Popiersie autorstwa Auguste Clésinger (1845), Musée des Beaux-Arts de Besançon26 kwietnia 1840 w Château de Saint-Cloud wziął ślub z Wiktorią z Saksonii-Coburga-Kohary. Mieli razem czworo dzieci: Ludwika Filipa Marię Ferdynanda Gastona Orleańskiego (1842–1922), męża księżniczki Izabeli Brazylijskiej, Ferdynanda Filipa Marię Orleańskiego (1844–1910), księcia Alençon, męża Zofii Charlotty Wittelsbach, Małgorzatę Adelajdę Marię Orleańską (1846–1893), żonę Władysława Czartoryskiego, Blankę Orleańską (1857–1932), W 1842 zmarł starszy brat księcia – Ferdynand Filip, książę Orleanu, a Ludwik Karol mógł zostać regentem w imieniu małoletnigo bratanka – Filipa. Regentem nie został, ponieważ nigdy nie lubił piastować funkcji publicznych, a jego wyniosłość i rezerwa uczyniły go niepopularnym.
W 1848, po wybuchu rewolucji, Ludwik Karol długo bronił Tuileries, aby ukryć fakt, że król uciekł, ale wzbraniał się przeciw użyciu radykalnych środków przeciwko napierającemu tłumowi. Razem ze swoją bratową Heleną Luizą z Meklemburgii-Schwerinu i jej dwoma synami udał do parlamentu, lecz rozdzielili ich buntownicy. Ludwik Karol uciekł, ponieważ przebrał się w mundur strażnika.
Książę wraz z rodziną udał się na emigrację do Anglii, gdzie zamieszkali już jego rodzice. W 1871 rodzinie królewskiej pozwolono powrócić do ojczyzny. W marcu 1872 Ludwikowi Karolowi przywrócono jego stopień wojskowy. Kiedy wycofał się z życia publicznego, został przewodniczącym Czerwonego Krzyża i funkcję tę sprawował do 1881. Zmarł 26 czerwca 1896, w Wersalu w wieku 82 lat.
Odznaczenia Kawaler Orderu Ducha Świętego (19 lutego 1829) Kawaler Orderu św. Michała (19 lutego 1829) Wielka Wstęga Orderu Leopolda (10 marca 1833) Krzyż Wielki Orderu Ernestyńskiego (marzec 1840) Kawaler Orderu Złotego Runa (1 października 1843) Kawaler Orderu św. Huberta (1868) Krzyż Wielki Orderu Wieży i Miecza Krzyż Wielki Orderu Piotra I
Genealogia
Kategoria:Francuscy oficerowie Kategoria:Francuscy działacze społeczni Kategoria:Burbonowie orleańscy Kategoria:Odznaczeni Orderem Ernestyńskim Kategoria:Odznaczeni Orderem Leopolda (Belgia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Piotra I Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Ducha Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Huberta Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Michała Kategoria:Odznaczeni Orderem Wieży i Miecza Kategoria:Odznaczeni Orderem Złotego Runa Kategoria:Ludzie związani z Wersalem Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Urodzeni w 1814 Kategoria:Zmarli w 1896