Marino Marini (ur. 11 maja 1924 w Seggiano, zm. 20 marca 1997 w Mediolanie) – włoski piosenkarz i kompozytor.
Życiorys Ukończył Konserwatorium w Bolonii na kierunku skrzypce. Zdobył także dyplom z elektrotechniki. Do czasu powołania do służby wojskowej uczył muzyki. W 1947 został dyrektorem artystycznym Metropolitan music-hall w Neapolu. W 1949 odwiedził Stany Zjednoczone (popłynął tam polskim statkiem „Sobieski”, na którym pracował jako muzyk), gdzie poznał muzyków jazzowych: Dizzy Gillespiego, Stana Kentona i Charliego Venturę. Po powrocie zaczął tworzyć muzykę do filmów oraz grał w kabaretach w Rzymie i w Neapolu (La Conchiglia).
W 1954 ogłosił nabór młodych muzyków do swojego pierwszego zespołu. Rok później nagrał pierwszą płytę dla włoskiej wytwórni Durium, a w 1956 wystąpił po raz pierwszy we włoskiej telewizji.
W 1957 odniósł wielki sukces podczas koncertów w Europie, Stanach Zjednoczonych i Japonii.
W 1960 współpracował z Mikisem Theodorakisem przy muzyce do filmu „Honeymoon”. W listopadzie 1961 kwartet „Marino-Marini” zaprezentował w Sali Kongresowej piosenki włoskie i taniec twist. W następnym roku odbył tournée ze swoim zespołem po Europie, odwiedził także Polskę i Związek Radziecki. W Wielkiej Brytanii jego zespół koncertował m.in. w Liverpoolu, gdzie na widowni był obecny Paul McCartney, przyszły członek zespołu The Beatles.
W 1966 zakończył swoje występy estradowe, zajmując się wyłącznie komponowaniem (m.in. dla Louisa Armstronga). W Polsce znany jest głównie dzięki przebojowi „Nie płacz kiedy odjadę” (tekst napisała Wanda Sieradzka de Ruig).
Najbardziej znane piosenki "Aummo aummo” „Bella bella bambina” „Pimpollo” „Gira girasole” „Nessuno” „Basta un poco di musica” „Calcuta” „Nie płacz kiedy odjadę” – w języku polskim „24 tysiące pocałunków” „Marina-piosenka” „Irena-foxtrot” „Un tango cha cha cha” „Ciao ciao Bambina” „Come prima”
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Włoscy piosenkarze Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 1997