thumb|Kobieta z kitarą (fresk) Kitara ( kithára lub kítharis, łac. cithara) – instrument muzyczny używany przez starożytnych Greków, stanowiła odmianę liry.
Budowa Posiadała drewniane pudło rezonansowe o bocznych ściankach, zakończone dwoma wygiętymi, płaskimi ramionami połączonymi poprzeczką zwaną jarzmem. Struny z włókna roślinnego w liczbie od 3 do 12 nawinięte były z jednej strony na jarzmo, z drugiej umocowane u dołu pudła rezonansowego. Szarpano je płytką (plektronem).
Historia Kitara była instrumentem kultu Apollina. Symbolizowała umiar, harmonię i równowagę, zaś wynalezienie jej przypisywano Erato. Kitara służyła do gry solowej oraz do akompaniamentu śpiewu, który zwano wtedy kitarodią. Była jednym z najpopularniejszych instrumentów starożytnej Grecji, lecz poza nią nie odegrała w Europie większej roli.
Odmianą kitary była posiadająca więcej strun forminga ( phórminks, dopełniacz phórmingos), wzmiankowana przez Homera
Przypisy
Kategoria:Chordofony szarpane Kategoria:Instrumenty muzyczne starożytnej Grecji