Józef Wiącek, ps. „Sowa”, „Kleszcz” (ur. 21 kwietniahttps://web.archive.org/web/20151119094554/http://www.muzeum.kwidzyn.pl/web/?a=static&id=59 Józef Wiącek 1912 w Trzciance, zm. 20 listopada 1990 w Kwidzynie) – dowódca oddziału partyzanckiego Jędrusie, żołnierz Armii Krajowej, kawaler Krzyża Walecznych i Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się we wsi Trzcianka w rodzinie chłopskiej, miał pięcioro rodzeństwa. Twórcę „Odwetu – Jędrusiów” Władysława Jasińskiego poznał w Gimnazjum im. Konarskiego w Kielcach. Służbę wojskową odbył w 20 pułku ułanów. W 1939 r. został zmobilizowany z przydziałem do 10 Brygady Kawalerii płk. Stanisława Maczka, wraz z którą walczył podczas kampanii wrześniowej.
Po powrocie ze szlaku bojowego podjął walkę z okupantem jako Sowa i od 25 maja 1942 r. pełnił funkcję zastępcy Władysława Jasińskiego, a po jego śmierci, od 9 stycznia 1943 r. dowodził Jędrusiami. Za brawurową akcję rozbicia więzień w Opatowie (12 marca 1943 r.) i Mielcu (29 marca 1943 r.), i uwolnienie 260 Polaków otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari. Innymi ważnymi operacjami jakie oddział przeprowadził pod dowództwem Sowy były: obrona pacyfikowanej przez hitlerowców wsi Strużki (3 czerwca 1943 r.) wyprowadzenie oddziału bez strat z obławy na „Jędrusiów” w lesie Turskim rozbicie posterunku SD w Łoniowie rozbicie ewakuującego się starostwa niemieckiego z Biłgoraja pod Osieczkiem stoczenie bitwy o Osiek rozbicie więzienia w Opatowie. rozbicie sztabu 4 pułku saperów na szosie Osiek – Staszów Do akcji „Burza” Józef Wiącek przystępował już w stopniu porucznika jako dowódca 4 kompanii „Jędrusiów” w 2 pułku piechoty Legionów AK. Za walkę z niemieckim okupantem odznaczony Krzyżem Walecznych.
W sierpniu 1944 r. aresztowany przez NKWD, a po ucieczce ukrywał się w rejonie Trzcianki, gdzie był jeszcze trzykrotnie aresztowany. 3 lipca 1945 r. został aresztowany przez UB i uwięziony w Sandomierzu. Postrzelonego torturowano i w ciężkim stanie umieszczono w szpitalu więziennym.
W kwietniu 1946 r. wyszedł na wolność, ale w listopadzie został ponownie aresztowany przez UB w Sandomierzu i oskarżony o współpracę z Niemcami. W lipcu 1948 r. Sąd Najwyższy ostatecznie uniewinnił go od wszystkich zarzutów, mimo to zmuszony był opuścić rodzinne strony. Jesienią 1953 r. wyjechał na Pomorze i osiadł w Kwidzynie. W latach 1953–1978 kierował gospodarstwem przy Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Oborach.
Zmarł 20 listopada 1990 r., został pochowany na cmentarzu w Kwidzynie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej 1944–1947 Kategoria:Ludzie związani z Kwidzynem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Oficerowie 2. Dywizji Piechoty Legionów Armii Krajowej Kategoria:Uczestnicy akcji bojowych polskiego podziemia w czasie II wojny światowej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Zmarli w 1990 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Żołnierze oddziału partyzanckiego „Jędrusie” Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich