Astor Piazzolla (ur. 11 marca 1921 w Mar del Plata, zm. 4 lipca 1992 w Buenos Aires) – kompozytor tanga argentyńskiego, wirtuoz bandoneonu, tanguero.
Życie Astor Piazzolla był jedynym dzieckiem Vincentego Piazzolli i Asunty Mainetti, urodzonych tak jak ich syn w Mar del Plata, dzieci emigrantów włoskich. Rodzina jego ojca pochodziła z miejscowości Trani (Apulia) we Włoszech, a rodzina matki z miejscowości Lucca (Toskania). W 1925 r. rodzina przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie mieszkali do 1936 r.
W 1929 r. Piazzolla dostał od ojca pierwszy bandoneon, a cztery lata później podjął naukę u Beli Wildy, wybitnego węgierskiego pianisty, ucznia Siergieja Rachmaninowa. Piazzolla powiedział o nim później: dzięki niemu pokochałem Bacha. W 1934 r. zagrał w filmie El Día Que Me Quieras razem z Carlosem Gardelem, królem klasycznego tanga.
Po powrocie do Argentyny, w roku 1939, zaczął grać w zespole Aníbala Troilo – najsłynniejszej wówczas orkiestry grającej tango. Po śmierci Tróili Piazzolla zaczął karierę solową. W 1954 r. otrzymał stypendium, dzięki któremu wyjechał do Paryża, by kształcić się u Nadii Boulanger. To ona nauczyła Piazzollę czerpać z ojczystej muzyki i skierowała jego uwagę na tango. Międzynarodową sławę Piazzolla zdobył na początku lat 80., gdy tworzył z Quinteto Tango Nuevo, założonym w 1976 r. Koncertował z tą grupą do 1989 r., a potem skoncentrował się na koncertach na bandoneon solo z orkiestrą. Piazzola osiągnął sukcesy muzyczne w Stanach Zjednoczonych w latach 80. W 1990 roku jego kariera została przerwana przez udar mózgu. Zmarł dwa lata później w Buenos Aires.
Muzyka: nuevo tango Oryginalny styl stworzony przez Piazzollę znany jest pod nazwą „nuevo tango”. Nie jest to tango przeznaczone do tańczenia, lecz kunsztownie stylizowana muzyka do słuchania (podobnie jak wcześniej tango Igora Strawinskiego). Charakterystyczne jest dla niego nawiązanie do baroku: do formy passacaglii, do barokowego kontrapunktu w sposób nasuwający skojarzenie z fugą. Rytm tanga bywa wyraźny, ale równocześnie ulega wyraźnym zakłóceniom. Harmonia również odbiega od tradycji, dzięki chromatyce, a nawet dysonującej chromatyce. Częste są nawiązania do jazzu. Stosowane są również niekonwencjonalne sposoby gry (jak w sonoryzmie), charakterystyczne dla brzmienia są glissanda. Wyraźnie zachowana jest natomiast charakterystyczna dla tanga atmosfera pewnej melancholii.
„Nuevo tango” stanowiło tak daleko posunięte przetworzenie tanga tradycyjnego, że wielu Argentyńczyków do tego stopnia nie mogło się pogodzić z takim sposobem potraktowania ich narodowego tańca, że kompozytor spotykał się nawet z przejawami agresji.
Dyskografia
Albumy wydane pośmiertnie
Zobacz też bandoneon, tango (taniec), tango (forma muzyczna) Tangos Among Friends – film dokumentalny z fragmentami dotyczącymi muzyki Piazzolli
Przypisy
Bibliografia Le Grand Tango. Życie i muzyka Astora Piazzolli, Maria Susana Azzi i Simon Collier tłumacz Jerzy Łoziński, Zysk i S-ka, 374 s., . Carlos G. Groppa, The tango in the United States, McFarland & Co., Jefferson, North Carolina i Londyn, 2004, (rozdział 21 Piazzola: A Banedoneon Against the World). Natalio Gorin, Astor Piazzolla – Moja historia, tłumacz Ewa Stala, Polskie Wydawnictwo Muzyczne S.A., Kraków 2008, PWM 20683 Dwie wersje wydawnicze: audiobook oraz książka
Linki zewnętrzne
Kategoria:Argentyńscy muzycy tanga Kategoria:Argentyńscy bandeoniści Kategoria:Argentyńscy kompozytorzy Kategoria:Laureaci Cezara za najlepszą muzykę filmową Kategoria:Ludzie urodzeni w Mar del Plata Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 1992