Wisznudharmottarapurana (trl. Viṣṇudharmottarapurāṇa, ang. Vishnudharmottara Purana, Purana najwyższego obowiązku religijnego (dharmy) Wisznu) – upapurana wisznuicka, podzielona na trzy księgi, której kompilacja datowana jest na lata 450–650 n.e.
Treść Księga pierwsza zawiera: wisznuickie wersje opowieści o stworzeniu świata i istot, nauki astrologiczne i rytualne, hymny na cześć bogów. Mówcą jest ryszi Markandeja, a słuchaczami zgromadzenie władców z wnukiem Kryszny na czele.
Księga druga zawiera: wyjaśnienia dharmy, kierowane do radży i jego dworu, jak i członków hinduistycznego społeczeństwa, omawia terminy: puruszatrha, warna i samskara.
Księga trzecia zawiera trzy części: objaśnienia Markandei o różnego rodzaju sztukach (rzeźbiarstwo, muzyka, taniec, malarstwo, architektura świątyń) rytuały konsekracyjne wizerunków pratisztha i śluby wrata o tytule Hamsagita, objaśnia wiedzę przekazaną ryszim przez Dźanardanę
Rośliny kultowe W tekście wzmiankowane są następujące rośliny, stanowiące atrybut w przedstawieniach postaci boga Śiwy: mātulinga (III.44.19, 48.11) – Citrus medica utpala (III.44.18, 48.16) – Nymphea cyanea
Przypisy
Bibliografia
Literatura dodatkowa
Linki zewnętrzne
Kategoria:Purany Kategoria:Wisznuizm Kategoria:Indyjskie utwory literackie