Piotr Guzy (ur. 15 maja 1922 w Zawadzkiem, zm. 24 lutego 2018 w Hiszpanii) – polski pisarz.
Życiorys Urodził się w Zawadzkiem, ale lipcu 1922 roku rodzina przeniosła się do Tarnowskich Gór. Syn powstańca śląskiego Juliusza, kształcił się (gimnazjum i liceum) w Tarnowskich Górach. Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 i został internowany w Rumunii. Zbiegł do Francji, dostał się do wojska polskiego przy generale Sikorskim. W szeregach dywizji pancernej generała Maczka walczył we Francji, Belgii i Holandii, był ciężko ranny.
Po wojnie pozostał początkowo na Zachodzie, studiował ekonomię polityczną i filozofię na Uniwersytecie w Londynie. Założył w Anglii rodzinę i w 1949 przyjechał do Polski (z żoną i synem). Studiował na Uniwersytecie Poznańskim uzyskując stopień magistra ekonomii. W latach 1956–1957 pracował w redakcji „Tygodnika Zachodniego”.
Prześladowany przez służbę bezpieczeństwa wyjechał w 1957 do Anglii (przez Berlin Zachodni), pracował w BBC; po przeniesieniu do Monachium współpracował z Radiem Wolna Europa. W 1979 zamieszkał w Hiszpanii.
Jest autorem kilku powieści, których akcję umieścił na emigracji lub w Polsce w okresie powojennym. Krótki żywot bohatera pozytywnego to monolog wewnętrzny kierownika powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa, przestraszonego wizją zmian w atmosferze odwilży październikowej. Inna znana powieść, Stan wyjątkowy, przedstawia los rodziny inteligenckiej w skomplikowanych czasach po wojnie, z licznymi niebezpieczeństwami wynikającymi z pozornie błahych zdarzeń i znajomości z przeszłości.
Był członkiem Związku Literatów Polskich.
Zmarł 24 lutego 2018 roku w Hiszpanii.
Twórczość literacka Książki autorstwa Piotra Guzy Następny odchodzi 22.25 (Warszawa 1955). Nocny zrzut (Warszawa 1955). Cienie na gwiazdach (Warszawa 1956). Wenus z brązu (Warszawa 1956). Krótki żywot bohatera pozytywnego (Paryż 1966, nagroda paryskiej „Kultury”, wydanie niemieckie 1968, II obieg: Krakowskie Towarzystwo Wydawnicze). Stan wyjątkowy (Paryż 1968, nagroda londyńskich „Wiadomości”). Requiem dla pani Tosi (Londyn 1990). Zwidy na wysokościach (Poznań 1994).
Opowiadania Opowiadania drukowane w Zeszytach Literackich: Będziesz miłował kata swego, nr 7, lato 1984. Że ona jest, że w ogóle jest, nr 67, lato 1999. Wstyd, nr. 94, lato 2006. Odwiedziny u duchów, nr 97, wiosna 2007. Ostatnia posługa, nr 107, jesień 2009.
Recenzje i omówienia twórczości Już nie skrzypi moja szafa: Rozmowa z Piotrem Guzym, Slask Miesięcznik Społeczno-Kulturalny, Nr.7(81) Lipiec 2002. Polubiłem tę moją samotność: Florian Śmieja, Gazeta. Requiem dla katyńskiej wdowy: Decada Literacka. Żywot bohatera pozytywnego:Gwarek, Tarnowskie Góry,16 grudnia 2008. Powroty do “Staszica”: Spotkanie Piotra Guzego z uczniami swego dawnego gimnazjum w Tarnowskich Górach,Montes Tarnovicensis. Tytuł Honorowego Obywatela Tarnowskich Gór dla Piotra Guzego Kwiecień / 2006. Emigracyjne rozrachunki ze stalinizmem po 1956.: Decada Literacka. Zapomniane książki Piotra Guzego: Florian Śmieja, Nowy Dziennik.
Przypisy
Bibliografia Jan Zieliński, Leksykon polskiej literatury emigracyjnej, Lublin 1991 (tam m.in. fotografia).
Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Kategoria:Honorowi obywatele Tarnowskich Gór Kategoria:Laureaci Nagrody Literackiej miesięcznika „Kultura” Kategoria:Ludzie urodzeni w Zawadzkiem Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2018 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego internowani w Rumunii w czasie II wojny światowej