Okręty podwodne typu Walrus – holenderskie okręty podwodne z napędem diesel-elektrycznym stanowiące ulepszoną wersję jednostek typu Zwaardvis. W celu zwiększenia manewrowości zastosowano w ich konstrukcji usterzenie ogonowe w konfiguracji „X” oraz stal o większej wytrzymałości w celu zwiększenia możliwej do uzyskania operacyjnej głębokości zanurzenia. Zestaw sensorów okrętu został powiększony o oboczne anteny sonaru pasywnego oraz holowaną antenę sonaru. Jednostki te uzyskały także możliwość odpalania amerykańskich pocisków przeciwokrętowych Sub Harpoon. Wybudowano cztery okręty tego typu, które zaczęły wchodzić do służby w 1990 roku.
Historia W 1975 w Holandii podjęto decyzję o budowie nowego typu okrętów podwodnych dla zastąpienia okrętów typu Dolfijn. Prace prowadzono w oparciu o doświadczenia zdobyte przy projektowaniu i budowie okrętów podwodnych typu Zwaardvis. Zamówienie na budowę pierwszego okrętu serii zostało złożone w stoczni Rotterdamsche Droogdok Maatschappij w Rotterdamie 16 czerwca 1979, a drugiego 17 grudnia. Prefabrykacja części pierwszego okrętu rozpoczęła się już w 1978. W 1981 z powodu wprowadzenia zmian w projekcie, konieczne stało się wstrzymanie budowy i przebudowa gotowych już części kadłuba, co wpłynęło na znaczne opóźnienie całej budowy. Zamówienie na budowę trzeciej i czwartej jednostki serii zostało złożone w 1986 i 1988. 14 sierpnia 1986 na budowanym okręcie „Walrus” wybuchł pożar, w wyniku którego zniszczeniu uległa znaczna część jego wyposażenia. Po remoncie okręt został ponownie wodowany w 1989. W związku z pożarem pierwszym okrętem który wszedł do służby był „Zeeleeuw”.
Na lata 2012-2019 przewidziano modernizację okrętów, mająca wydłużyć okres ich służby do 2025 roku. Modernizacja obejmuje m.in. sonary, wymianę systemu kierowania walką, maszt optroniczny w miejsce peryskopu wachtowego i zmodernizowanie torped do standardu Mk. 48 Mod. 7.
Opis Kadłub okrętu ma budowę kroplową. Zbudowano go w układzie często określanym jako półtorakadłubowiec, gdzie na śródokręciu znajduje się kadłub sztywny i kadłub lekki ze zbiornikami balastowymi, na rufie i dziobie zbiorniki balastowe znalazły się w kadłubie sztywnym. Kadłub podzielono na trzy zasadnicze części. Część dziobową gdzie mieszczą się wyrzutnie torpedowe i stacja hydrolokacyjna. Na śródokręciu znajdują się trzy pokłady które mieszczą m.in. pomieszczenia załogi i przedział dowodzenia. W części rufowej znajdują się mechanizmy napędowe.
Uzbrojenie wystrzeliwane jest z czterech dziobowych wyrzutni torpedowych Vickers Canada Mk 67NL (ich liczbę zmniejszono w stosunku do typu Zwaardvis z powodów finansowych, lecz zrekompensowano to przez szybsze urządzenia przeładowujące). Zapas środków walki wynosi 20; stanowią je przede wszystkim torpedy uniwersalne z naprowadzaniem przewodowym lub akustycznym: Mk 48 Mod.4 (modernizowane do Mod.7) kalibru 533 mm lub NT 37D/E kalibru 482 mm. Okręty mogą przenosić też pociski rakietowe UGM 84 Harpoon lub 40 min.
Zbudowane okręty Okręty podwodne typu Walrus Nazwa Numer taktyczny Rozpoczęcie budowy Wodowanie Wejście do służby Walrus S802 11 października 1979 28 października 1985 25 marca 1992 Zeeleeuw S803 24 września 1981 20 czerwca 1987 25 kwietnia 1990 Dolfijn S808 12 czerwca 1986 25 kwietnia 1990 29 stycznia 1993 Bruinvis S810 14 kwietnia 1988 25 maja 1992 5 lipca 1994
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne www.dutchsubmarines.com
Walrus