Natalie Clifford Barney (ur. 31 października 1876 w Dayton, zm. 2 lutego 1972 w Paryżu) – amerykańska poetka, pamiętnikarka i autorka epigramatów. Przez większość życia mieszkała w Paryżu, tam też prowadziła literacki salon. Pochowana na cmentarzu Passy.
Salon Barney mieścił się w jej paryskim domu w Rive Gauche. Istniał przez ponad 60 lat i grupował pisarzy i artystów z całego świata, w tym wiele ważnych postaci literatury francuskiej oraz amerykańskich i brytyjskich modernistów ze straconego pokolenia. Barney działała na rzecz rozwoju literatury pisanej przez kobiety. Założyła nawet Kobiecą Akademię jako odpowiedź na zdominowaną przez mężczyzn Akademię Francuską. Wspierała także i była inspiracją dla wielu pisarzy, od Rémy'ego de Gourmonta do Trumana Capote’aSchenkar, str. 161–181.
Nie ukrywała tego, że jest lesbijką. Już w 1900 r. publikowała miłosne wiersze do kobiet pod swoim własnym nazwiskiem, uważając, że wywołanie skandalu jest najlepszą drogą do pozbycia się uciążliwościSecrest, str. 275. Popierała feminizm, pogaństwo i pacyfizm. Była przeciwniczką monogamii i zawierała wiele równoległych, krótko- i długotrwałych związków, w tym krótkotrwały romans z poetką Renee Vivien i 50-letni związek z malarką Romaine Brooks. Życie i romanse Natalie Barney były inspiracją dla wielu książek, poczynając od bestselleru Sapphic Idyll po Źródło samotnościwięcej o roli Natalie Barney w powstaniu tych książek, vide: Rodriguez, str. 94–95 oraz 273–275.
Wczesne lata życia thumb|left|Natalie Barney w wieku ok. 13 lat; obraz jej matki Alice Pike Barney Natalie Barney była córką Alberta Clifforda Barneya i malarki Alice Pike BarneyRodriguez, str. 18–19. Jej ojciec był synem bogatego producenta wagonów kolejowych angielskiego pochodzenia, natomiast w żyłach jej matki płynęła, oprócz amerykańskiej, krew niemiecka, holenderska i francuskaRodriguez, str. 1–14. Kiedy Natalie miała 6 lat spędzała wraz z rodziną wakacje w Nowym Jorku. Państwo Barney zatrzymali się w Long Beach Hotel, gdzie przebywał również angielski pisarz Oscar Wilde. Wilde spotkał małą Natalie, kiedy ta uciekała przez grupą chłopców. Wilde wziął ją ze sobą i opowiedział bajkęRodriguez, str. 31. Natalie Barney opisała to wydarzenie w Adventures of the Mind. Następnego dnia Wilde, Natalie i jej matka wybrali się na plażę, gdzie Wilde przeprowadził z panią Barney rozmowę, która skłoniła matkę Alice do rozpoczęcia studiów plastycznychRodriguez, str. 30–31. Alice Barney studiowała malarstwo pod kierunkiem Carolusa-Durana i Jamesa McNeilla WhistleraHaskell. Wiele jej obrazów znajduje się obecnie w Smithsonian American Art MuseumAlice Pike Barney: Biography.
Podobnie jak wiele dziewcząt w owych czasach Natalie Barney odebrała dość niesystematyczną edukacjęRodriguez, str. 62. Jej zainteresowanie językiem francuskim zaczęło się od czytanych jej przez guwernantkę powieści Juliusza Verne’a w oryginale, aby mała Natalie mogła szybko nauczyć się językaSecrest, str. 262. Później Natalie i jej młodsza siostra Laura uczęszczały do Les Ruches, francuskiej szkoły z internatem założonej przez feministkę Marie SouvestreRodriguez, str. 39. Jako osoba dorosła Natalie biegle władała językiem francuskim. Zamieszkała na stałe w Paryżu. Większość jej dorobku literackiego była napisana w języku francuskim.
Kiedy Natalie miała 10 lat przeprowadziła się wraz z rodziną z Ohio do Waszyngtonu. Lato spędzała w Bar Harbor w stanie Maine. Buntownicza i nieszablonowa córka jednego z najbogatszych ludzi w mieście była obiektem zainteresowania waszyngtońskiej prasy. Niedługo po ukończeniu 20 lat znalazła się na czołówkach gazet, kiedy galopowała przez ulice Bar Harbor prowadząc ze sobą drugiego konia, a także siedząc okrakiem, a nie na damskim siodleRodriguez, str. 59–60 oraz 191.
thumb|200px|Liane de Pougy Barney twierdziła później, że już w wieku 12 lat wiedziała, że jest lesbijkąRodriguez, str. 52 oraz że postanowiła żyć otwarcie, niczego nie ukrywającBenstock, str. 272. W 1899 r. w paryskiej sali balowej zauważyła słynną kurtyzanę, Liane de Pougy. Wkrótce Barney zjawiła się w jej rezydencji w stroju pazia, oznajmiając, że jest „paziem miłości” przysłanym przez Safonę. Chociaż de Pougy była jedną z najsłynniejszych kobiet we Francji zawsze otoczoną grupą bogatych i wpływowych adoratorów, oczarowała ją postawa Natalie Barney. Ich krótkotrwały romans stał się podstawą napisanej przez de Pougy roman à clef pt. Idylle Saphique (en. Sapphic Idyll). Opublikowana w 1901 r. książka szybko stała się bestsellerem w Paryżu. W ciągu pierwszego roku od jej wydania wznawiano ją 69 razy. Barney szybko stała się znana jako pierwowzór jednej z bohaterek powieści. W tym czasie jednak romans Barney i de Pougy zakończył się z powodu kłótni jaka wybuchła między nimi, kiedy Barney postanowiła „uratować” de Pougy od życia kurtyzanyRodriguez, str. 88–103.
Natalie Barney sama napisała jeden z rozdziałów powieści de Pougy. Chodzi o rozdział opisujący przedstawienie Hamleta, w którym tytułową rolę grała Sarah Bernhardt. W trakcie przerwy Barney (która w powieści występuje jako „Flossie”) porównuje trudną sytuację Hamleta do sytuacji kobiet: Cóż pozostaje dla kobiet, które chcą działać, gdyż bezlitosny Los trzyma je w kajdanach? Los uczynił z nas kobiety w czasach, gdy prawo mężczyzn jest jedynym uznawanym prawemWhat is there for women who feel the passion for action when pitiless Destiny hold them in chains? Destiny made us women at a time when the law of men is the only law that is recognized, tłumaczenie angielskie Wickesa, str. 40. W tym czasie Barney napisała również Lettres à une Connue (ang. Letters to a Woman I Have Known, pl. Listy do kobiety, którą znałam), powieść epistolarną o romansie z de Pougy. Chociaż powieść nie znalazła wówczas wydawcy, a sama Barney w późniejszych latach określała ją jako „naiwną i niezgrabną”, jest znana z powodu przedstawionego w niej stosunku do homoseksualizmu, który Barney uznawała za całkowicie naturalny i porównywała do albinizmuRodriguez, str. 95. Pisała: Mój homoseksualizm nie jest występkiem, nie jest zamierzony i nie krzywdzi nikogoMy queerness is not a vice, is not deliberate, and harms no one, tłumaczenie angielskie za Souhami Wild Girls..., str. 57.
Renee Vivien W listopadzie 1899 r. Natalie Barney poznała poetkę Pauline Tarn, znaną jako Renee Vivien. Ze strony Vivien była to miłość od pierwszego wejrzenia, natomiast Barney zafascynowała się Renee, kiedy usłyszała jak recytuje ona jeden ze swych wierszyRodriguez, str. 105–106. Związek obu poetek był inspiracją dla ich dalszej twórczości. Barney zapewniała inspirowany feminizmem teoretyczny zarys, w ramach którego Vivien tworzyła swoje wiersze. Obie poetki stosowały w swojej poezji zasady symbolizmu. Używały również konwencji dworskiej miłości do opisywania uczuć między kobietami. Odnajdywały również przykłady kobiet-bohaterów w historii i mitologiiJay, str. 12-14. Szczególnie wielki wpływ wywarła na nie postać Safony i ich studia nad językiem greckim, dzięki któremu mogły zapoznać się z oryginalnymi fragmentami jej poezji, które zachowały się do ich czasów. Zarówno Barney jak i Vivien napisały sztuki o życiu SafonyJay, str. 63 i 67.
thumb|left|Renee Vivien Vivien traktowała Barney jako swoją muzę. Jak zauważyła Natalie, znalazła we mnie nową inspirację, prawie nic o mnie nie wiedząc. Barney uważała, że Vivien uznawała ją za femme fatale i chciała zatracić siebie w cierpieniu ze względu na sztukęBarney, A Perilous Advantage, str. 19 i 24–25. Vivien domagała się także od Barney wierności, na co ta ostatnia nie chciała się zgodzić. W 1901 r., kiedy Barney odwiedzała rodzinę w Waszyngtonie, Vivien przestała odpowiadać na jej listy. Barney starała się odzyskać uczucia Vivien przez kilka następnych lat. Pewnego razu przekonała swoją przyjaciółkę, śpiewaczkę operową Emmę Valvé, aby ta zaśpiewała pod oknem Vivien i aby Barney mogła wrzucić do pokoju ukochanej bukiet kwiatów z wierszem. Plan się powiódł, ale kwiaty i wiersz zostały rychło zwrócone NatalieJay, str. 11–15..
W 1904 r. Barne napisała Je Me Souviens (ang. I Remember, pl. Pamiętam), osobisty poemat prozą opowiadający o związku z Vivien. Barney przesłała Renee ręcznie napisaną kopię poematu. Wkrótce obie poetki pogodziły się i wspólnie wybrały się do wyspę Lesbos, gdzie przebywały przez pewien czas. Planowały wówczas otworzenie szkoły poezji dla kobiet, na wzór tej jaką miała prowadzić Safona 2500 lat wcześniej. Wkrótce jednak Vivien otrzymała list od swojej kochanki Hélène, baronowej de Zuylen de Neyvelt, i wyjechała do Stambułu. Planowała spotkać się wkrótce z Barney w Paryżu, ale ostatecznie pozostała w Turcji z baronową. To rozstanie Vivien i Barney było już ostateczne.
Wkrótce stan zdrowia Vivien gwałtownie się pogorszył. Jej przyjaciółka i sąsiadka, Sidonie-Gabrielle Colette, pisała, że Vivien prawie nic nie jadła, za to dużo piła. Dochodziło nawet do tego, że płukała usta perfumami, aby ukryć zapach alkoholuColette, str. 83–103. Vivien była również uzależniona od wodzianu chloralu. W 1908 r. próbowała popełnić samobójstwo nadużywając laudanumRodriguez, str. 116 oraz 186–187. Zmarła rok później. W spisanych 50 lat później pamiętnikach Barney napisała: Ona nie mogła być uratowana. Jej życie było długim samobójstwem. Wszystko czego dotknęła zamieniało się w pył i popiółShe could not be saved. Her life was a long suicide. Everything turned to dust and ashes in her hands, Barney, Souvenirs Indiscrets, cytowane przez Souhami, Wild Girls..., str. 52.
Poezja i dramaty W 1900 r. Barney opublikowała swoją pierwszą książkę. Był to zbiór wierszy zatytułowany Quelques Portraits-Sonnets de Femmes. Wiersze były napisane w tradycyjnym stylu. Były one opisywane jako „dzieło czeladnika”, ale w chwili publikacji Barney stała się pierwszą poetką od czasów Safony, która pod własnym nazwiskiem opublikowała wiersze miłosne do innej kobietyRodriguez, str. 115. Jej matka wykonała kilka pastelowych ilustracji do tego tomiku, całkowicie nie zdając sobie sprawy, że trzy z czterech kobiet, które pozowały jej do ilustracji były kochankami jej córkiKling, str. 137.
Recenzje tomiku był generalnie pozytywne i tuszowały lesbijskie wątki w poezji Barney. Niektórzy recenzenci interpretowali je na opak. W recenzji, która ukazała się w Washington Mirror napisano, że Barney napisała ody do męskich warg i oczu, w żadnym razie nie jak nowicjuszkaWashington Mirror, numer z 9 marca 1901 r., cytowany przez Rodriguez, str. 121. Jednak inna gazeta zatytułowała swoją recenzję „Pieśni Safony w Waszyngtonie”. Recenzję tę przeczytał ojciec Natalie, który następnie wykupił i zniszczył pozostałe egzemplarze poezji córki będące jeszcze w sprzedaży oraz maszyny drukarskie przygotowane do druku następnych egzemplarzyRodriguez, str. 123.
thumb|left|Waterlily, portret kuzynki Natalie, Ellen Goin, który został umieszczony w Quelques Portraits-Sonnets de Femmes Aby uniknąć podobnej reakcji ze strony ojca, Natalie wydała swój następny tomik, Cinq Petits Dialogues Grecs (1901), pod pseudonimem Tryphé. Imię to pochodziło z prac Pierre’a Louÿsa, który pomógł redagować i korygować manuskrypt. Barney zadedykowała mu ten tomik. Pierwszy dialog rozgrywa się w starożytnej Grecji i obejmuje długi opis Safony, która jest bardziej wierna w swojej niestałości, niż inni w ich wierności. Inny dowodzi wyższości pogaństwa nad chrześcijaństwemWickes, str. 50–52. W 1902 r. zmarł ojciec poetki, pozostawiając jej pokaźną fortunę. Od tamtego czasu Barney nigdy już nie publikowała swoich prac pod pseudonimamiRodriguez, str. 150–151.