thumb|320px|Mark McNee (trzeci od lewej), łyżwiarz szybki w short tracku na Pucharze Świata 2004 w Saguenay w kombinezonie w australijskich barwach narodowych (zielonej i złotej) oraz z symbolem Krzyża Południa.
Australia na zimowych igrzyskach olimpijskich pojawiła się po raz pierwszy w 1936 w Garmisch-Partenkirchen i uczestniczyła odtąd we wszystkich kolejnych oprócz tych, które miały miejsce w 1948 w Sankt Moritz.
Australia zdobyła swój pierwszy medal z zimowych igrzysk olimpijskich, brązowy, w 1994 w short tracku w sztafecie na dystansie 5000 metrów. Pierwszy medal indywidualny dla Australii zdobyła Zali Steggall, był to brązowy medal w 1998 w slalomie narciarskim kobiet. Podczas igrzysk w 2002 złote medali zdobyli Steven Bradbury w short tracku na dystansie 1000m i Alisa Camplin w narciarskich skokach akrobatycznych, dzięki czemu Australia stała się jedynym państwem z półkuli południowej, które kiedykolwiek zdobyło złote medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich.
Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2006 w Turynie Australię reprezentowało 40 zawodników, najwięcej w całej historii startów sportowców z tego kraju. Pierwszy raz też z góry założonym celem było zdobycie medalu, co udało się Daleowi Begg-Smithowi, który zdobył złoty medal w narciarstwie dowolnym. Medal zdobyła także, drugi raz w swojej karierze, Alisa Camplin, zajmując trzecie miejsce w skokach akrobatycznych.
Historia Australia pierwszy raz wzięła udział w zimowych igrzyskach olimpijskich w 1936. Kraj ten miał wtedy jednego reprezentanta, Kennetha Kennedy'ego, uczestniczącego w zawodach w łyżwiarstwie szybkim. Australia nie wysłała drużyny na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1948, ale potem brała udział w każdych kolejnych igrzyskach. Na igrzyska w 1952 wysłano 9 sportowców. Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1956 Colin Hickey, nazywany "szczurem na lodowisku", był 7. w łyżwiarstwie szybkim na 500 i 1000 metrów. Planował on rozpocząć karierę w hokeju na lodzie, lecz ostatecznie wybrał łyżwiarstwo szybkie. Jedynym powodem zmiany dyscypliny był niski wzrost w dzieciństwie.
W 1960 Australię reprezentowało 31 sportowców, co do 2006 było największą liczbą reprezentantów tego kraju. Liczba zawodników była tak duża dzięki drużynie hokejowej, która grała jednak na bardzo niskim poziomie: straciła 88 bramek i przegrała wszystkie sześć meczów. W kombinacji norweskiej, jedyny raz w całej historii startów Australijczyków, brał wtedy udział Hal Nerdal. W przeciwieństwie do licznej reprezentacji w 1960, w kolejnych igrzyskach liczba zawodników była najmniejsza od 1936 – w 1968 na igrzyska pojechało tylko trzech zawodników.
Na igrzyskach w 1964 zginął w czasie treningu australijski narciarz Ross Milne.
Łyżwiarz szybki Colin Coates sześciokrotnie brał udział w igrzyskach, od 1968 do 1988. Najlepszym jego wynikiem było 6. miejsce na 10 000 metrów w 1976, co było najwyższą pozycją zawodnika z Australii do igrzysk w 1994 w Lillehammer. W 1988 Coates pojechał na igrzyska formalnie tylko jako trener, lecz na chwilę przed rozpoczęciem zawodów włożył kombinezon, wystartował i uzyskał swój rekordowy czas. Australia wzięła też udział w pierwszych Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich 1976 w szwedzkim Örnsköldsvik i odtąd brała już udział w każdej edycji igrzysk paraolimpijskich.
Australijska sztafeta w short tracku pojawiła się na igrzyskach w 1992 po zdobyciu mistrzostwa świata, ale odpadła w półfinałach. W 1992 Australia zdobyła swoje pierwsze medale igrzysk paraolimpijskich; były to: jeden medal złoty, jeden srebrny i dwa brązowe. W 1994 sztafeta w short tracku zajęła trzecie miejsce, zdobywając tym samym pierwszy medal zimowych igrzysk olimpijskich dla Australii, taktyka australijskich zawodników polegała na tym aby utrzymać się na łyżwach i nie zostać zdyskwalifikowanym, jadąc w taki sposób udało im się pokonać jedną drużynę w finale. Pierwszy medal indywidualnie zdobyła Zali Steggall, zajmując w 1998 trzecią pozycję w slalomie.
Podczas igrzysk w 2002 Australia zdobyła dwa złote medale. Członek sztafety, która w 1994 uzyskała brązowy medal, Steven Bradbury, zdobył złoto w finale short tracku jadąc przez praktycznie cały wyścig na ostatnim miejscu, wysunął się na prowadzenie dopiero wtedy kiedy prowadzący wyścig zawodnik przewrócił się podcinając nogi trzem innym łyżwiarzom, a jadący daleko z tyłu Bradbury uniknął kolizji z leżącymi na lodzie zawodnikami – według słów Bradbury'ego była to świadoma taktyka, ponieważ zadawał sobie sprawę z wyższości innych zawodników.
Kolejnym kandydatem do zdobycia medalu był skoczek akrobatyczny Jacqui Cooper, jednak doznał kontuzji podczas treningu. Drugie złoto dla Australii zdobyła w skokach akrobatycznych Alisa Camplin. Było to jej pierwsze zwycięstwo, wcześniej nigdy nie wygrała zawodów Pucharu Świata; dzień przed startem ze zdenerwowania przed zawodami nie zjadła nawet kolacji.
W 2006 Australię reprezentowało 40 sportowców w 10 konkurencjach, było to najwięcej zawodników w historii tego kraju. Pierwszy raz także Australia oficjalnie liczyła na zdobycie medalu.
Jedna z medalowych nadziei, Lydia Ierodiaconou, doznała kontuzji przy lądowaniu podczas drugiego skoku kwalifikacyjnego w narciarskich skokach akrobatycznych. Do finałów doszły Jacqui Cooper i Alisa Camplin. Cooper wygrała kwalifikacje, lecz upadła przy obu skokach w finale, Camplin natomiast zdobyła brązowy medal. Złoto zdobyła faworytka w jeździe po muldach podwójnych, Dale Begg-Smith. Kolejna zawodniczka uznawana za kolejną medalową nadzieję, Torah Bright, ostatecznie zdobyła piąte miejsce. Zawodnikiem mającym szanse na medal był również Damon Hayler, lecz zajął dopiero siódme miejsce w snowcrossie.
Startująca w skeletonie Michelle Steele, także była uważana za kandydatkę do medalu, lecz jej brak doświadczenia i trudna technicznie trasa spowodowały, że była ostatecznie 13. Ze względu na to, że w sztafecie w short tracku uczestniczyło tylko osiem drużyn, medalowe szanse widziano także w starcie australijskiej sztafety; ostatecznie nie dotarli oni do finału A.
Poparcie społeczeństwa Zainteresowanie sportami zimowymi rosło w Australii z czasem. Start Kennetha Kennedy'ego podczas igrzysk w 1936 był oficjalnie zatwierdzony i oceniony przez Australijską Federację Olimpijską, jednakże opieka nad zawodnikiem i wsparcie były dość małe. Colin Hickey powiedział, że nie dostał żadnego stroju na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1952 od Australijskiej Federacji Olimpijskiej, prócz czarnej opaski na ramię i krawata jako symbol żałoby po śmierci króla Anglii Jerzego VI. Powiedział także, że urzędnicy "nie kontrolowali mnie. (...) Wszystko co od nich usłyszałem to czasy, które mam uzyskać".
Po igrzyskach w 1960, podczas których Australijska drużyna hokeja na lodzie poniosła klęskę przegrywając wszystkie mecze, rozgorzała dyskusja na temat kompromisu pomiędzy selekcją zawodników a ich uczestnictwem w igrzyskach. Na konferencji w 1963 Kenneth Kennedy narzekał na fakt, iż wina nie leży po stronie ich drużyny narodowej. Uzasadniał to faktem, iż australijscy hokeiści nie dorównywali światowemu poziomowi, lecz nigdy nie będą dobrą drużyną, dopóki nie zaczną rozgrywać meczów z drużynami z innych krajów. Edgar Tanner podał w wątpliwość jego tezę zastanawiając się, czy australijscy sportowcy jadą na igrzyska olimpijskie aby rywalizować z innymi zawodnikami na światowym poziomie i uzyskiwać wyniki na konto Australii, czy "tylko po to, aby uczestniczyć w igrzyskach". Zajmujący się kolarstwem Bill Young odparł jego zarzuty, mówiąc: "Myślałem, że myślą przewodnią igrzysk jest to, aby w nich uczestniczyć".
Po Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1968, kiedy jedynym narciarzem alpejskim reprezentującym Australię był Malcolm Milne, delegat narciarski dr Peter Blaxland stwierdził, iż nie powinno się wysyłać narciarzy wbrew ich woli z powodów psychologicznych. W odpowiedzi na to Sir Wilfrid Kent Hughes wyraził obawę, iż na igrzyska może zostać wysłany sportowiec niemający szans na dobre wyniki.
W 1993 utworzono w Axams niedaleko Innsbrucku w Austrii centrum treningowe letnich i zimowych sportów Sonnpark, jako wspólne przedsięwzięcie Australijskiego i Austriackiego Komitetu Olimpijskiego. Colin Hickey powiedział o Sonnparku: "Jest świetny. (...) Z tymi rodzajami wsparcia mogliśmy wycisnąć z Europejczyków ostatnie poty". Australia wkrótce sprzedała ośrodek. Po igrzyskach w 1998 w Nagano utworzono Australijski Instytut Zimowych Igrzysk Olimpijskich (wstępnie nazwany Australijskim Instytutem Sportów Zimowych).
Zawodnicy z Australii podczas igrzysk w 2002 brali udział w pięciu dyscyplinach sportowychThe Compendium, s. 224–227.. Była to najmniejsza liczba dyscyplin od igrzysk 1984The Compendium, s. 215–227.. Wtedy to pierwszy raz od 1976 nie wystąpił żaden biegacz narciarski; nie wystąpił także żaden bobsleista, pierwszy raz od debiutu Australijczyków w tym sporcie w 1988The Compendium, s. 213–227.. Australijski bobsleista, Will Alstergren, powiedział: "Pokonaliśmy także połowę drużyn obecnie walczących w Salt Lake City, lecz niestety nie mogliśmy wypełnić wysokich wymagań Australijskiego Komitetu Olimpijskiego". Wysokie minima Australii były też wymieniane jako jeden z powodów, przez które Australia nie brała udziału w biegach narciarskich.
Podczas igrzysk w 2002 australijska stacja telewizyjna Seven Network przedstawiła talk show w konwencji programu satyrycznego prowadzony przez duet Roy and HG nazwany The Ice Dream (ang. lodowe marzenie), w którym przeprowadzali oni wywiady z kilkoma sławami i promowali kandydaturę Smiggin Holes do organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010.
Zdobycie złotych medali przez Stevena Bradbury'ego i Alisę Camplin zostało uczczone przez australijską pocztę, która wydała okolicznościowe znaczki z ich podobiznami, podobnie jak po sukcesach australijskich sportowców na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2000 w Sydney. Znaczki te zostały wyprodukowane, w przeciwieństwie do tych z 2000 roku, z wykorzystaniem szybkiego druku offsetowego. Emisję znaczków z podobizną Bradbury'ego rozpoczęto 20 lutego, a znaczków z Camplin 22 lutego, cztery dni po zdobyciu przez nich medali.
Każdy z nich za wykorzystanie ich wizerunku otrzymał po 20 000 dolarów australijskich. Bradbury powiedział: "Powinienem otrzymać samochód. Nie mam go już od dłuższego czasu"Gold medallists get framed stamps, Australian Olympic Committee (2002-02-25) ; potem uznał produkcję tego znaczka za "wielki honor". Camplin także była zachwycona swoim znaczkiem, mówiąc: "Dla nas umieszczenie wśród letnich olimpijczyków mających swoje znaczki i poprzednich 39 legend sportowych także umieszczonych na znaczkach jest czymś cudownym".
21 lutego 2006 australijska poczta rozpoczęła emisję znaczków upamiętniających sukcesy Dale'a Begg-Smitha w Turynie, uzasadniając ją faktem, iż jego złoty medal umieścił go w "wąskim i zaszczytnym gronie sportowców"Australia Post to release Dale Begg-Smith gold medallist stamp, Australia Post (2006-03-27) . Australian Broadcasting Corporation relacjonowała także wydarzenia z Zimowych Igrzysk Paraolimpijskich 2006.
Sporty zimowe w Australii thumb|300px|Start biegu Kangaroo Hoppet Pomimo tego, że Australia uważana jest za kraj bardziej odpowiedni dla sportów letnich (fałszywa kandydatura Smiggin Holes do organizacji Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2010 wymagała m.in. podwyższenia najwyższej góry Australii o ok. 300 m z użyciem śmieci), uprawiane są tam niektóre konkurencje zimowe. Opady śniegu notowane są w Alpach Australijskich oraz na niektórych obszarach Tasmanii. Alpy Australijskie są celem weekendowych wypadów mieszkańców Sydney, Melbourne i Canberry, w odróżnieniu od stoków na Tasmanii, oddalonych od największych miast Australii o ponad dzień drogi. W obydwu ośrodkach narciarskich nie ma jednak długich tras zjazdowych; także sezon narciarski jest stosunkowo krótki, gdyż trwa około 3 miesiące.