mały|Wojciech Zajączkowski odbierający nominację na podsekretarza stanu w MSZ (2025) Wojciech Jacek Zajączkowski (ur. 19 grudnia 1963 w Bydgoszczy) – polski politolog, historyk, urzędnik państwowy i dyplomata, ambasador w Rumunii (2008–2010), Rosji (2010–2014) i Chinach (2018–2023), podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (od 2025).

Życiorys Wykształcenie Uczęszczał do szkoły podstawowej w Bydgoszczy oraz tamtejszego VI Liceum Ogólnokształcącego, gdzie w 1982 zdał maturę. W latach 1982–1987 studiował historię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie uzyskał tytuł zawodowy magistra na podstawie pracy pt. Prawosławie rosyjskie w poglądach Mariana Zdziechowskiego do 1917 roku, której promotorem był Ludomir Bieńkowski. Uczęszczał także na seminarium magisterskie Jerzego Kłoczowskiego. W 1999 na podstawie napisanej pod kierunkiem Joanny Kurczewskiej rozprawy W poszukiwaniu tożsamości społecznej. Inteligencja baszkirska, buriacka i tatarska wobec kwestii narodowej w Cesarstwie Rosyjskim i ZSRR uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o polityce w Instytucie Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk.

Praca zawodowa W 1987 pracował jako korektor w Wydawnictwie Archidiecezji Warszawskiej, a w 1988 jako redaktor w Ośrodku Dokumentacji i Studiów Społecznych. Publikował wówczas m.in. w „Przeglądzie Politycznym”, „Przeglądzie Katolickim”, „Ładzie” i „Więzi”. W 1988 przez kilka miesięcy prowadził kwerendę w Centre national de la recherche scientifique w Paryżu. W latach 1989–1991 był redaktorem w „Res Publica”. W latach 1991–1994 pracował jako główny specjalista w Ośrodku Studiów Międzynarodowych przy Senacie RP. Od 1991 do 1997 był zatrudniony w Ośrodku Studiów Wschodnich w Warszawie. W latach 1994–1998 pełnił funkcję dyrektora Forum Europy Środkowo-Wschodniej w Fundacji im. Stefana Batorego.

W 1998 rozpoczął pracę w służbie zagranicznej, obejmując stanowisko radcy w Ambasadzie RP w Moskwie. W 2000 przeszedł do pracy w Ambasadzie RP w Kijowie, gdzie w 2002 awansował na stanowisko I radcy. W latach 2000–2004 pełnił jednocześnie funkcje zastępcy ambasadora na Ukrainie oraz chargé d’affaires w Turkmenistanie. Jesienią 2004 dołączył do grupy ekspertów przygotowujących podczas pomarańczowej rewolucji w Kijowie mediację podjętą przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. W Ministerstwie Spraw Zagranicznych pełnił funkcje zastępcy dyrektora Departamentu Europy w latach 2004–2006 oraz dyrektora Departamentu Polityki Wschodniej w latach 2006–2007. W styczniu 2008 objął stanowisko zastępcy dyrektora Departamentu Strategii i Planowania Polityki Zagranicznej MSZ. Od lutego do sierpnia 2008 był głównym doradcą ds. polityki energetycznej w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

31 sierpnia 2008 otrzymał nominacjęPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 sierpnia 2008 r. nr 110-23-2008 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ()., a 9 września tego samego roku objął stanowisko ambasadora w Rumunii. Funkcję tę pełnił do 29 października 2010Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ().. W 2009 został odznaczony rumuńskim Krzyżem Komandorskim Orderu Wiernej Służby.

16 listopada 2010 otrzymał nominację na ambasadora RP w RosjiPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 listopada 2010 r. nr 110-66-2010 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ()., a 30 listopada złożył listy uwierzytelniające. Funkcję tę pełnił do 31 lipca 2014Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 lipca 2014 r. nr 110-24-2014 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ().. Od 2014 do 2018 zajmował stanowisko dyrektora Departamentu Strategii Polityki Zagranicznej Ministerstwa Spraw Zagranicznych. 6 grudnia 2017 powołany na ambasadora RP w ChinachPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 grudnia 2017 r. nr 110.61.2017 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ()., stanowisko objął w styczniu 2018. Listy uwierzytelniające złożył na ręce przewodniczącego Chińskiej Republiki Ludowej Xi Jinpinga 23 marca 2018. W 2020 wyróżniony przyznawaną przez ministra spraw zagranicznych nagrodą za szczególny wkład w promocję polskiej gospodarki i wsparcie polskich przedsiębiorców za granicą. Stanowisko ambasadora w Pekinie zajmował do 18 sierpnia 2023Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr 110.67.2023 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ().. Od września 2023 był zastępcą dyrektora Departamentu Azji i Pacyfiku MSZ. W styczniu 2024 objął stanowisko dyrektora tego departamentu, w sierpniu tego samego roku został również p.o. dyrektora Departamentu Wschodniego MSZ.

6 sierpnia 2025 został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w MSZ, będąc odpowiedzialnym za politykę wobec państw Afryki, Bliskiego Wschodu, Europy Wschodniej i Ameryki Łacińskiej oraz współpracę rozwojową (został krajowym koordynatorem współpracy rozwojowej), nadzorując odpowiednie departamenty w MSZ.

Życie prywatne Syn Marii i Władysława. Żonaty z Izabellą Zajączkowską, ma troje dzieci.

Posługuje się językiem angielskim, rosyjskim, francuskim, ukraińskim i rumuńskim.

Wybrane publikacje Publikacje książkowe Wojciech Zajączkowski (red.), Federacja czy rozpad Rosji?, Warszawa: Ośrodek Studiów Wschodnich, 1994, OCLC 749747332. Wojciech Zajączkowski, W poszukiwaniu tożsamości społecznej. Inteligencja baszkirska, buriacka i tatarska wobec kwestii narodowej w Cesarstwie Rosyjskim i ZSRR, Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, 2001, . Wojciech Zajączkowski, Czy Rosja przetrwa do roku 2000, Warszawa: Oficyna Wydawnicza MOST, 1993, . Wojciech Zajączkowski, Rosja i narody. Ósmy kontynent. Szkic dziejów Eurazji, Warszawa: Wydawnictwo MG, 2009, ; czeski przekład: Rusko a národy: Osmý kontinent, przeł. Petruška Šustrová, Praga: Misgurnus, 2011, . Wojciech Zajączkowski, Zrozumieć innych. Metoda analityczna w polityce zagranicznej, Warszawa: Krajowa Szkoła Administracji Publicznej, 2011, . Wojciech Zajączkowski, Rozumieć politykę międzynarodową. Metody analizy źródeł otwartych, Warszawa: Ośrodek Studiów Wschodnich, Wydawnictwo Naukowe Scholar, 2025, .

Tłumaczenia Piotr Wandycz, The Landsof Partitioned Poland 1795–1918, Seattle: University of Washington Press, 1984; polski przekład: Pod zaborami. Ziemie Rzeczypospolitej w latach 1795–1918, przeł. Wojciech Zajączkowski, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1994, .

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci szkół średnich w Bydgoszczy Kategoria:Absolwenci Wydziału Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej w Federacji Rosyjskiej Kategoria:Ambasadorowie Polski w Chinach Kategoria:Ambasadorowie Polski w Rumunii Kategoria:Historycy dziejów Rosji Kategoria:Ludzie związani z Bukaresztem Kategoria:Ludzie związani z Kijowem Kategoria:Ludzie związani z Moskwą Kategoria:Ludzie związani z Pekinem Kategoria:Metodolodzy nauk społecznych Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Polscy politolodzy Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Wiernej Służby (Rumunia) Kategoria:Pracownicy Ośrodka Studiów Wschodnich Kategoria:Wiceministrowie spraw zagranicznych III Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Bydgoszczy Kategoria:Urodzeni w 1963